ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ

2012-02-12T13:55:00.001+02:00

Μπορείτε επίσης να διαβάσετε μία κριτική βιβλίου που έγραψα για ένα εξαιρετικό βιβλίο από τις Εκδόσεις του 21ου.

http://kosvoice.gr/επικαιρότητα/item/2188-φιλανθρωπία-και-εκκλησία-του-φ-θαλασσινού

Σας ευχαριστώ θερμά

Φώτης Θαλασσινός / Αθήνα

2012-02-12T09:27:00.000+02:00

ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

Τίτλος: Τώρα
Συγγραφέας: Γιώργος Μανιώτης
Εκδόσεις: Ψυχογιος, 2011

Μία δημοσιογράφος αποφασίζει και στήνει μία εκπομπή με συντεύξεις ανώνυμων οικογενειών. Ξεκινάει να συζητάει καλώντας στο χώρο των γυρισμάτων τα μέλη της δικής της οικογένειας. Η δημοσιογράφος εργάζεται σε κάποιο απ' τα κρατικά κανάλια της Ελλάδας. Διαφαίνεται μέσα απ' τις εξομολογητικές αφηγήσεις των συγγενών της προσώπων και των ερωτήσεών της πως εκείνο που προσπαθεί να κάνει είναι να εκφέρει στο φως την αλήθεια που συγκροτούν οι ετερόκλητες προσεγγίσεις των δικών της στά κοινά οικογενειακά προβλήματα. Το διακύβευμα είναι η επιτυχής χαρτογράφηση της παθογένειας στο εσωτερικό της επονομαζόμενης πυρηνικής οικογένειας. Οι προθέσεις τις δημοσιογράφου έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον, η τροχοπέδηση τους έρχεται απ' τον νεοσυντηρητισμό και τη σεμνοτυφία της σύγχρονης ζωής.

Πρώτος καλεσμένος αυτής της εκπομπής είναι ο πατέρας της δημοσιογράφου. Ο άντρας αυτός υπήρξε τραπεζικός υπάλληλος, η κατάσταση της υγείας της γυναίκας του είναι πολύ κακή. Η γυναίκα του και μητέρα της δημοσιογράφου δεν έχει σώας τας φρένας. Μετά απ' το θανάσιμο ατύχημα του εγγονού της η πάλη με το πένθος θα την εγκλωβίσει σε ψυχοφθόρες σκέψεις. Τελικά δεν θα αντέξει το άλγος των σκέψεων αυτών και θ' αποτρελαθεί. Ο πατέρας της δημοσιογράφου αποκαλύπτει τις αιτίες των προσωπικών του επιλογών και διοχετεύει το θυμό του για την αναθύμηση και αναψηλάφηση των πληγών του στα έτερα πρόσωπα της οικογένειας του. Στη συνέντευξη του στη κόρη του μιλάει για τον εγγονό του , γιο του αδερφού της δημοσιογραφού, έναν γκόθικ έφηβο που εξεγείρεται μέσα από παρενδυτικές εκτροπές. Ντύνεται με πάραξενα ρούχα, χτενίζεται με έκκεντρο στυλ και βάφει το πρόσωπο του, τα μάτια και τα χείλη του. Ο αναγνώστης έχει εξοικιωθεί με τέτοιες πρακτικές διαχείρησης της εξωτερικής εμφάνισης. Η πολιτική ζωή της Ελλάδας βρίθει σε παραδείγματα φιλάρεσκων αντρών. Μέσα από ένα συνδυασμό φαιδρότητας και αφοπλιστικής άνεσης βιώνει κανείς "γενναίες" κοινωνικές στάσεις που απενοχοποιούν την καταφυγή του νέου σε εναλλακτικές επιλογές αισθητικής. Το eyeliner του Κίμωνα Κουλούρη δημιούργησε στα αγόρια την φρενιτιώδη τάση αντίδρασης στα κελεύσματα της lifestyle αισθητικής με την χρησιμοποίηση του συγκεκριμένου βαψίματος στα μάτια. Ο Μανιώτης μέσα απ' αυτή την πρώτη συνέντευξη του πατέρα της δημοσιογράφου στοχεύει στην δημιουργία προβληματισμών στον αναγνώστη γύρω απ' την υποκατάσταση των κοινωνικών αξιών με άλλες στενά συνυφασμένες με τον καταναλωτισμό. Ο πατέρας μιλάει για τη γυναίκα του και η δημοσιογράφος ρωτάει ερωτήσεις που οι απαντήσεις τους αναδεικνύουν την παθογένεια της Ελληνικής οικογένειας και ειδικότερα της Ελληνίδας μάνας. Η κοινωνία του Μανιώτη είναι μία κοινωνία παραδομένη στις εντυπώσεις και σίγουρα όχι μία κοινωνία μαχητικών ζυμώσεων.

Σε μία από τις επόμενες συνεντεύξεις η δημοσιογράφος μιλάει με τον παντρεμένο αδερφό της. Ο σαρανταπεντάχρονος άντρας μιλάει για τη μητέρα τους με διαφορετικό τρόπο απ' αυτόν του πατέρα του. Οι δύο άντρες καταλήγουν για το ίδιο πρόσωπο σε διαφορετικά συμπεράσματα. Με αυτο τον τρόπο επιτυγχάνεται η βασική επιδίωξη της δημοσιογράφου. Οι κύριες πεποιθήσεις της είναι η σχετικότητα των ανθρώπινων συσχετισμών και η άποψή της πως οι άνθρωποι δεν υπάρχουν παρά σαν διαφορετικές κρυσταλλώσεις στη συνείδηση των άλλων.

Ο συγγραφέας μέσα απ' τη φωνή της ιδιαίτερα οξυδερκούς ηρωίδας του, της δημοσιογράφου, γράφει για τις ανομολόγητες πληγές των μελών των ελληνικών οικογενειών. Τις αποκαλύπτει με τα λεγόμενα των υπολοίπων ηρώων του. Είναι εντυπωσιακή η ανάγκη των καλεσμένων της εκπομπής να εξομολογηθούν. Ο αναγνώστης θα μοιραστεί τις σκέψεις του με τους χαρακτήρες του βιβλίου. Οι αφηγήσεις όλων των προσώπων περιστρέφονται γύρω απο πόνους που προκλήθηκαν κατα τη διάρκεια της ζωής μέσα στα στερεότυπα και τις κοινωνικές πιέσεις. Υπάρχει ένας κοινωνικός κανόνας που ορίζει με συγκεκριμένη γκάμα πράξεων την ομαλή κοινωνικοποίηση. Ο γάμος, η τεκονποιία, η εργασία δίνουν υπόσταση στους ανθρώπους. Για τους παραβατικούς αυτών των άγραφων νόμων ελλοχεύει ο κίνδυνος της αορατότητας, μία σημαντική συρρίκνωση των διακιωμάτων τους και της δύναμης του λόγου τους.

Η δημοσιογράφος εκτός από τον αδερφό της έχει και μία μεγαλύτερη αδερφή. Η αδερφή της είναι δικαστκός και έχει παντρευτεί με έναν μεγαλογιατρό. Στη συνέντευξη του μεγαλογιατρού ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται πώς αυτή η κατ' επίφαση ευηπόληπτη οικογένεια συμβολίζει με το κάθε μέλος της και μία κοινωνική παθογένεια. Η μετάθεση των ευθυνών απ' τον ένα γονέα ή απόγονο στον άλλο απομακρύνουν αντιστοίχως τον ένα απ' τον άλλο με σφοδρότητα. Η αφήγηση κερδίζει τον αναγνώστη με τα μυστικά που αποκαλύπτονται κατά τη διάρκεια των συνεντεύξεων. Το γεγονός του θανάτου του μικρότερου γιου του αδερφού της δημοσιογράφου είναι το γεγονός που επισύρει το ενδιαφέρον όλων των εξομολογήσεων. Κάθε καλεσμένος της εκπομπής έχει και μία διαφορετική εκδοχή για την αλήθεια του συμβάντος του θανάσιμου ατυχήματος του παιδιού. Οι διαφορετικές προσεγγίσεις στο μοιραίο γεγονός είναι δηλωτικές της τεράστιας συναισθηματικής απόστασης ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας.

Φώτης Θαλασσινός/ Αθήνα

Αξόδευτη αγάπη.

2012-02-10T12:33:00.000+02:00

Ήθελα να προσευχηθώ στο Θεό.
Να με χαλυβδώσει επιτέλους.
Τόση ευαισθησία στην καρδιά μου , πάντα μέσα στην μέρα θα βρεθεί κάποιος να με πληγώσει.
Δεν φταίει αυτός, η νοσηρά υψηλη ευαισθησία μου φταίει.
Καμμιά φορά προσεύχομαι κάποιος να με αποδεχτεί όπως είμαι.
Έχω κατάθλιψη και όταν είμαι σε κρίση κρατάω ένα μαχαίρι για τον καθένα σας.
Θέλω να ζητήσω απ' τον κόσμο να βλέπει με χιούμορ τις μανιοκαταδιωκτικές μου τάσεις.
Δεν ζητάω πολλά , δίνω τα πάντα.
Τόση μεγάλη είναι η ανάγκη μου να αγαπηθώ.
Μπορειπτε να περπατήσετε μέσα μου, ένα ξέφραγο αμπέλι είμαι.
Τα βήματα σας ας είναι όμορφα, τώρα που σας μοιράζω κομμάτι της αλήθειας μου.

Σε συνεργασία με το φωτογράφο Θοδωρή Πανώριο γράφω ένα μικρο κείμενο για μια φωτογραφία του:
http://www.kosvoice.gr/επικαιρότητα/item/2148-ασπρόμαυρο-και-σκέψεις-4-του-φώτη-θαλασσινού

Φώτης Θαλασσινός-Καλλιθέα-Αθήνα

2012-02-10T12:25:00.001+02:00

Περί έμπνευσης.

2012-02-07T15:53:00.000+02:00

Απόγευμα Τετάρτης, έχω χάσει τις μέρες, ζω σε μία σφαίρα δημιουργικότητας αυτή την περίοδο.
Είμαι ακόμη γόνιμος συγγραφικά. Η έμπνευση μ' επισκέπτεται συχνά.
Αυτή γράφει , όχι εγώ. Η μούσα για άλλους, για 'μένα ο Θεός.
Καμμιά φορά αιθάνομαι να εισδύει στις σκέψεις μου κάτι έξωθεν ερχόμενο.
Ξαπλώνω και αφήνω το σώμα μου παθητικό σε οποιαδήποτε εξωτερική απορροή.
Μία φορά τέτοιας τιτάνιας δημιουργικής εγκαρτέρησης θυμάμαι ότι το στομάχι μου κόπηκε στα δύο.
Ήταν πολύ παράξενη εμπειρία, σαν τον πόνο της ετοιμόγεννης μάνας. Η χαρά μου γι' αυτό που ήρθε στην επιφάνεια, ακύρωσε τον πόνο. Ακόμη νοσταλγώ ενδεής αυτή την εμπειρία και το κείμενο που έγραψα. Ποτέ δεν θα ξαναγράψω τόσο όμορφα όσο εκείνη την ημέρα.

Φώτης Θαλασσινός/ Καλλιθέα-Αθήνα

6-8 φεβρουαρίου...Η επιστροφή

2012-01-31T10:22:00.000+02:00

Δύο κείμενα μου:

·http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.vivlia&id=12041

·http://www.kosvoice.gr/επικαιρότητα/item/1936-ασπρόμαυρο-και-σκέψεις-2-του-φώτη-θαλασσινού

Έξι με οχτώ Φεβρουαρίου θα έχω επιτέλους διαδίκτυο στο σπίτι και θα μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας διεξοδικά.

Φώτης θαλασσινός/ Αθήνα με χιονιά.

Χθεσινό

2012-01-18T09:57:00.001+02:00

Κοιμήθηκα στο σπίτι της Φίλης μου Λουκίας.
Είμαστε αλληλέγγυοι και αρκετά φτωχοί.
Μ' αρέσει έτσι.
Το βράδυ χτυπούσαν τα τηλέφωνα της και μιλούσε με τις φίλες της.
Ύστερα εγώ την ρωτούσα σε ποιόν μιλούσε, τι λέγανε!
Περνούσε ευχάριστα η ώρα.
Ταινία δεν είδαμε.
Σερφάραμε στο διαδίκτυο, μετά η Λουκία με άφησε μόνο μου
και πήγε να διαβάσει το βιβλίο "Σκοτεινές Επιγραφές" του Αλέξη Πανσέληνου, εκδόσεις Μεταίχμιο.
Της αρέσει πολύ αυτό το βιβλίο.
Είναι πρωί Τρίτης η ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές. Το θερμόμετρο στην Αθήνα δείχνει 0 βαθμόυς.
Ο ουρανός μ' ένα υπέροχο χρώμα εωθινό υπόσχεται μία φωτεινή και παγωμένη ημέρα.
Είμαι ατάραχος.
Παράξενο συναίσθημα.
Σαν να μην βίωσα ποτέ αποτυχία στη ζωή μου, σαν να μην ονειρεύτηκα ποτέ να έχω κάτι.
Απ' όλα είχε η ζωή μου, ας απολαύσω όμως αυτές τις μοναδικές στιγμές γαλήνιας λήθης.

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.vivlia&id=11666

Φώτης Θαλασσινός

2012-01-10T20:22:00.002+02:00

Μαέστρος μπαλκονιού

2012-01-08T18:17:00.000+02:00

Στο καφε friends με καφε, τσιγάρα και I pad.
Μόνος μου. Απ' τα ηχεία ακούγεται ο Σάκης Ρουβάς στο "σ' έχω ερωτευτεί"
Η Μινώα στο φέισμπουκ κεραυνοβολεί με το βλέμμα της την όψη μου.
Ο Κουλούρης έκανε μία εμφάνιση στην τηλεόραση άγριου cowboy. Όλοι στο φέισμπουκ ασχολούνται με την υπόθεση.
Το τραγούδι άλλαξε σε κάτι καλύτερο, δεν γνωρίζω όμως ποιό τραγούδι είναι, λέει:
"πάρε με μακριά, δως μου φτερά να σε ξαναβρώ" , η μελωδία μαλακώνει την καρδιά μου.
Πετάγομαι διαδικτυακά στο www.protagon.gr για να δω πώς πήγε σε like το νέο μου κείμενο και βυθίζομαι στο κάπνισμα.

Σας αφήνω να διαβάσετε. Καλη Κυριακή.

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.dolce&id=11538

Φώτης.

God...

2012-01-05T10:44:00.000+02:00

Κείμενο μου στο protagon για το βιβλίο του james Gleick "η πληροφορία" , εκδόσεις Τραυλός, 2011.

Είμαι στην Κω. Δεν έχω κάτι νέο να σας γράψω πέρα από την κατάθλιψη μου που έχει χτυπήσει κόκκινο. Αλλά επειδή εδώ μπαίνετε και φίλοι μου και δεν θέλω να σας στενοχωρώ, προτείνω να πάρετε το βιβλίο του Σεμπάστιαν Μπάρυ "εις γην Χαναάν" ,εκδόσεις Καστανιώτη. Γενικότερα θα ήθελα να προτείνω πολλά πράγματα αλλά πρώτα πρέπει να βρεθεί η ζωτικότητα για να βγώ απ' τις μαύρες σκέψεις. Σήμερα βγαίνοντας απ' το σπίτι διέλυσα μία γλάστρα ... ανεξέλεγκτη η κατάσταση.

Το λινκ: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.vivlia&id=11516

Βιβλίο πρόταση

2011-12-23T10:51:00.000+02:00

Ένα κείμενο για ένα από τα κορυφαία βιβλία που διάβασα μέσα στο 2011.
Μοιάζει απλά μία σκοτεινή φαντασίωση και όμως πρόκειται για ένα προβληματισμό
στις γυναικείες κατακτήσεις και τις πιθανές εκτροπές τους.

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.vivlia&id=11230

Φώτης θαλασσινός

_ απεικόνιση _: με μιά σακούλα όσα με ταλανίζουν θα ξεπεράσωμε α...

2011-12-21T11:59:00.000+02:00

_ απεικόνιση _:
με μιά σακούλα όσα με ταλανίζουν θα ξεπεράσω
με α...: με μιά σακούλα όσα με ταλανίζουν θα ξεπεράσω με αφιέρωση στο φίλο Φώτη

Freddie Mercury - Living On My Own(1993 Version)

2011-12-19T17:59:00.000+02:00

Ένα απ' τα πιο αγαπημένα μου κείμενα στο protagon.gr

2011-12-04T16:22:00.002+02:00

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.post&id=10657

Περιμένω σχόλια.

Θέλω να μιλήσω στον κόσμο.

Να πω τι με κάνει να δακρύζω.

Ευχαριστώ για την υπομονή σας.

Φώτης θαλασσινός/ Καλλιθέα

Ο στόχος είναι η γαλήνη.

2011-11-30T12:00:00.000+02:00

Όταν είσαι υγιής, μέσα σ' ένα νοσηρό κόσμο, απομονώνεσαι.
Στις παρέες μεγάλων συγγραφέων η παθογένεια είναι τόσο έντονη που τους θυμίζεις τον εαυτό που πούλησαν για να κερδίσουν την πρόσκαιρη δόξα τους. Είναι ζήτημα αν μπορούν να αντέξουν τη θύμηση της απωλεσθείσας αθωότητας τους και κατ' επέκταση την παρέα σου για πάνω από μία βδομάδα.
Πολλές φορές αναρωτήθηκα γιατί οι περισσότεροι συγγραφείς δεν ενδιαφέρονται να με γνωρίσουν ή δεν με καλούν για ένα καφέ. Τώρα ξέρω την απάντηση. Δεν φωνάζω δυνατά και με στόμφο. Δεν κουνάω τα χέρια μου σαν μαέστρος, δεν έχω στο κινητό μου παρά μόνο τα τηλέφωνα δύο συγγραφέων. Δεν ξέρω κανένα εκδδότη, δεν ξέρω κανένα δημοσιογράφο και κανένα συγγραφέα. Για το σινάφι είμαι ένας αχρείαστος.

Εύχομαι να έρθουν καλύτερες μέρες.

Η Καρυστιάνη είπε ότι ζούμε το τέλος των εφέ.

Εγώ θα έλεγα ότι ζούμε την απόλυτη διόγκωσή τους.

Δεν υπάρχει πάτος, ποτέ δεν υπήρξε...ο κόσμος είναι ένας κόσμος διαρκούς πτώσης, η γαλήνη είναι καθαρά προσωπική υπόθεση.

Φώτης Θαλασσινός.

Πρός αναζήτηση εκδότη.

2011-11-29T12:29:00.001+02:00

Οποίος ενδιαφέρεται στο rimbaud77@gmail.com

2011-11-26T18:35:00.001+02:00

π.Λίβυος: Έκδοση νέου βιβλίου.

2011-11-23T19:32:00.000+02:00

π.Λίβυος: Έκδοση νέου βιβλίου.: Αυτές τις μέρες, θα κυκλοφορήσει(αρχές Δεκεμβρίου) απο τις εκδόσεις Αρμός, το πρώτο μου βιβλίο με τίτλο "Ο Κινέζος ο Θεός κι η Μοναξιά" . ...

2011-11-20T10:57:00.001+02:00

Ξανά

2011-11-07T10:07:00.000+02:00

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=9953

Ελπίζω να μπορείτε να το διαβάσετε.

Δεν τα κατέχω τα διαδικτυακά.

2011-11-07T10:03:00.001+02:00

ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΟΥ ΣΤΟ PROTAGON.GR

2011-11-07T10:01:00.000+02:00

Διαβάστε ένα διήγημα μου στο protagon.gr:

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=9953

28 νοεμβρίου

2011-11-04T18:38:00.002+02:00

ΑΗΔΟΝΙΑ

2011-11-01T08:55:00.002+02:00

Είδα σκιές πουλιών να πετάνε πάνω σε τσιμεντένιες πολυκατοικίες. Τα πουλιά δεν τα είδα...
Κι όλο θαρρώ πώς έρχονται τ' αηδόνια...

Η ΧΘΕΣΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΓΛΕΖΟΥ ΓΙΑ "ΑΠΟΚΑΤΆΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΝΟΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΣΕ ΌΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΆΔΑ"

2011-10-29T12:56:00.000+03:00

Κύριε ΓΛέζο,
Χθες ξανακατεβασατε τη ναζιστική σημαία απο τις ορδές των εξωνημενων, δωσίλογων Μ.Μ.Ε. Όλη η Ελλάδα,που παραδόξως ψηφίζει ΣΥ.ΡΙΖ.Α., σας ευχαριστεί πολύ.
Παπούλια τον πολιτικό σου βίο να ούμε τον ξέρουμε.
Επίσης ξέρουμε τον μισθό σου.

Υ.Γ. Πίσω απο τον Γιώργο Παπανδρεόυ κρύβεται ο Τσίπρας. Αυτός τα οργανώνει όλα. Ρε δεν ντρέπεστε λίγο. 10.000.000 Έλληνες είστε μειοψηφία μπροστά στο πλήθος των ναζιστών Γερμανών.

Once a victim, always a victim!

2011-10-28T17:39:00.002+03:00

Είμαι γεννημένος θύμα, τόσο πολυ θύμα που έχω ενοχές απέναντι στους θύτες. Και πάλι απ' την αρχη. Φωτης Θαλασσινός :θύμα προς κατανάλωση και ανακύκλωση.

2011-10-27T17:12:00.000+03:00

Μία γάτα στην αυλή γέννησε δύο γατάκια. Κουκλάκια είναι.
Στην Κω οι γάτες όταν γεννάνε , γεννάνε από πέντε γατάκια και πάνω.
Μου λείπει η Κώς.
Κάποιος με ρώτησε αν αύριο βγαίνουν εφημερίδες, δεν ήξερα να του απαντήσω.
Τεκμήρια αθωότητας.

Τα καταφέρατε πάλι.

2011-10-26T16:09:00.001+03:00

Κατερίνα Γώγου

2011-10-19T09:32:00.002+03:00

Εδώ που έφτασα Εδώ

Eδώ που έφτασα Εδώ
Με φρικτούς πόνους παντού
Στα διαμελισμένα και πρόχειρα βαλμένα μέλη μου
Στα τοιχώματα του ραγισμένου κρανίου μου
Στις εξόδους του μυαλού μου
Στην πεταμένη στο βόρβορο
Μέχρι θανάτου λυπημένη ψυχή μου
Ζητώ
Να μου δοθεί η Χάρις
Τα εγκλήματα όλων των δολοφονημένων να επωμιστώ
Το θρησκευτικό φανατισμό των οργισμένων
Την απόφαση για ζωή των θανατοποινιτών
Την απόφαση για θάνατο των αυτοκτονημένων
Των αγγέλων την πύρινη ρομφαία να μου δώσεις τα φτερά
Το εκδικητικό σκήπτρο των δαιμόνων
Να είμαι εκεί
Όπου δεν φτάνει ποτέ του ήλιου το φώς
Να εκδικηθώ όλων των φυλακών τ' ανήλιαγο σκοτάδι
Δαιμόνισσα με τους κακούς
Ταπεινή στους ταπεινούς
Θάνατος στους θανάτους
Γονυπετής, πρίγκιπα
Με φρικτούς πόνους παντού
Στο σώμα στην ψυχή και στο μυαλό
Στο όνομα της ζωής
Έτοιμη για πάντα να εκτοξευτώ
Σου προσφέρω κατάμαυρο ρόδο τη ζωή μου
Και ζητώ
ʼτομο εγώ
Υπέρτατα εγωϊστικό
Το υπέρτατο όραμα
Ζητώ να μου δοθεί
Της δύναμης του Αδυνάτου.

2011-10-16T17:43:00.001+03:00

Σήμερα το βράδυ θα φάω βροχή.

petrito zezus: AN ANGEL SLEEPS

2011-10-14T17:50:00.000+03:00

petrito zezus: AN ANGEL SLEEPS: Walking Inside The First Cemetary Of Athens, My Eyes Were Magnetized By This Lil' Angel.

The Boy - Κόψε το Χέρι

2011-10-14T10:57:00.000+03:00

SinÃ©ad O'Connor - Nothing Compares 2U

2011-10-14T10:46:00.000+03:00

Ντροπή!!!!!!

2011-10-13T17:52:00.000+03:00

Γιατί κανείς δεν ασχολείται με τα υποσιτισμένα παιδια που πέφτουν λιπόθυμα στα σχολεία, γιατί κάνεις δεν μας λέει πόσο αυξήθηκαν οι άστεγοι, γιατί κάνεις δεν μιλάει για τους εκατοντάδες οικονομικούς αυτόχειρες, γιατί κάνεις δεν μιλάει για του θανάτους άπορων ηλικιωμένων, γιατί, γιατί, γιατί, γιατί,γιατί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Πρωινή βόλτα.

2011-10-09T09:23:00.001+03:00

Τα σκουπίδια μου έκλειναν το δρόμο. Απεργούν οι υπάλληλοι στις υπηρεσίες καθαρισμού.
Μετά παρατηρούσα ένα σπουργιτάκι να τσιμπολογάει ένα πατατάκι. Κράτησα την εικόνα με το σπουργίτι για να ζήσω και σήμερα!

Φ.θ. / Αθήνα

ΣΤΗ ΜΝΉΜΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΏΝ ΑΥΤΟΧΕΙΡΩΝ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΏΤΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΌΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΡΙΝ ΑΥΤΟΝ

2011-09-22T18:50:00.000+03:00

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο ήταν φτιαγμένο απο κόκαλα ανθρώπων. Μία τέλεια συμμετρική κατασκευή στημένη στο κέντρο της μεγαλύτερης πλατείας της πόλης, φτιαγμένη απο την ολοκληρωτική αποδόμηση των μικρότερων και εξίσου τέλειων συμμετρικών φυσικών κατασκευών των σκελετών και των συναρμοσμένων οστών των ασκεπών νεκρών της πόλης. Ήταν εκεί, πάνω στο ακόμη αφώτιστο δέντρο, τα κόκαλα του αυτόχειρα της Διδότου. Είχε ξεσπιτώθει, χρωστούσε παντού, και με το κοστούμι και τη γραβάτα εργασίας βγήκε στους δρόμους. Ξέπεσε σε ζητιάνο. Είχε γεμίσει η πόλη με ζητιάνους. Αυτός όμως δεν άντεξε. Κουβάλαγε τα χρέη του μέσα στη φοβισμένη του ψυχή. Μία νύχτα του Αυγούστου του 2011, στην καρδιά της οικονομικής δικτατορίας του πρωθυπουργού, ακόνισε με δυνατές κλαγγές πάνω στον τοίχο το ξίφος που του 'χε χαρισμένο η γυναίκα του. Είχανε πάρει διαζύγιο όταν ο άντρας βυθιζόταν σε μια άβυσσο κατάθλιψης και δεν μπορούσε να φροντίσει τα παιδιά του. Σαν να 'ξερε που θα 'φτανε είχε κρατήσει απ' το σπίτι του το όπλο του θανάτου του. Έκανε χαρακίρι όπως ο Γιούκιο Μισίμα. Ο αυτόχειρας της Διδότου θαύμαζε τον Ιάπωνα συγγραφέα και ήξερε τα πάντα για την αυτοκτονία του. Την ίδια μέθοδο επέλεξε και για το δικό του θάνατο στην μεγάλη πόλη της Ελλάδας του 2011. Κανένας δεν ενδιαφέρθηκε να τον θάψει. Σάπισε στο ψυχικό του απάγκιο με τον πιο ειδεχθή τρόπο. Τον φάγανε αγριεμένα υποσιτισμένα σκυλιά και αρουραίοι που έβγαιναν απο τα υπόγεια του μεγάλου κυβερνητικού κτηρίου.

Φώτης θαλασσινός/αθήνα

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ

2011-07-28T20:36:00.000+03:00

Ήτανε τότε που η πόλη φλεγόταν. Οι ματατζήδες έσπαγαν, χτυπούσαν τον κόσμο και η δημοκρατία ψυχορραγούσε για να πεθάνει δέκα εκατομμύρια φορές στην ψυχή κάθε Έλληνα και ξένου που ζούσε στην Ελλάδα. Το πολίτευμα παρεκτράπη της δημοκρατικής πορείας του. Εξέπεσε, με πρωτεργάτη τον Γεώργιο Παπανδρεόυ, σε αναφανδόν δικτατορικό μόρφωμα. Την επόμενη μέρα ξημέρωσε θάνατος.

Μπορούσες να κοιτάξεις στις λακκούβες των σπασμένων των μαρμάρων μικρές του άιματος λιμνούλες που ήτανε ακόμη νοτισμένες στο αίμα των αθώων. Το έβλεπες το άιμα τους σαν σφράγισμα σαν πορφυρό λιωμένο άχρηστο κερί που πριν το μακελειό ήταν η λάμψη του απαντοχή μίας καλύτερης Ελλάδας. Δίατορες των ιαχών κραυγές από τους αστυνομικούς του πόνου αλγεινοί οι αναστεναγμοί των διαδηλωτών. Κι όπως το παλικάρι έπεσε μ' αιμάσσουσες πληγές έτσι σωριάστηκε μέσα στων δακρυγονων την αχλύ η πολυθρύλητη μ' ανύπαρκτη δημοκρατία των Ελλήνων.

Όλη την προηγούμενη τη νύχτα έδειχναν οι τηλεοράσεις τρόμο σε συνδέσεις ζωντανές. Βρέθηκα στην πλατεία την επόμενη ημέρα. Ο τρόμος διασαλπίζε το πέρασμα του με σταγόνες από αίμα και με σπασμένα μάρμαρα βιτρίνες μαγαζιών. Έσφιγγε το λαιμό μου ο πανικός ο υποβολιμαίος απ' τα μέσα ενημέρωσης. Πώς άλλαξε τόσο πολύ η πόλη; Πώς απ' ανθρώπους έτσι ερήμωσε; Κλεισμένοι όλοι μες στα σπίτια τους σαν εθισμένοι να ακούνε τρόμο δολοφόνο που γυρνά στις γειτονιές. Αδρανοποιημένοι μαθητές τρομολαγνείας περίμεναν τον "άλλο" πάντα για ν' αλλάξει τη ζωή τους.

Σε ένα μαγαζί στο κέντρο των επεισοδίων ράγισε το γυαλί που ήταν η βιτρίνα καθώς και το γυαλί που κάλυπτε την πόρτα. Γραμμές θαρρείς εγχάρακτες πάνω στο διάφανο γυαλί από δεξιοτέχνη . Και σχηματίζανε ετούτες οι γραμμές σαν δυο ιστούς αράχνης τέλειας συμμετρίας. Πολύγωνα επάλληλα το ένα μέσα στ' άλλο. Άξονες σαν ακτίνες. Ρήγματα του γυαλιού. Αποτυπώματα από τις δυο τις πέτρες που πετάξανε οι παρακρατικοί.

Στα άλλα καταστήματα που σπάσανε - τα σχήματα στα τζάμια μοίαζανε να 'ναι από μυριόστομες φωνές αλαλαγμούς του πόνου δίχως σαφές περίγραμμα στο τελικό τους σχέδιο. Όλοι οι μαγαζάτορες άφησαν παρακρατικές υπηρεσίες να φτιάξουν ότι γκρέμισαν. Πήγαινα κάθε μέρα πια και θαύμαζα το μαγαζί με τους ιστούς αράχνης στολισμένο. Ο κόσμος μέσα κι έξω απ' το χώρο μαζεμένος. Σαν τον πυκνό ιστό αράχνης που έμοιαζε με πέπλο με μαντήλι σαν τον παρθενικό υμένα που η απομάκρυνση τους πάντα σου αποκάλυπτε το νέο δρόμο για το συναρπαστικό ταξίδι της ζωής.

Κάτι πολυ σπουδαίο υπήρχε εκει μέσα. Όλοι αφήνανε λεφτά στον πάγκο του ταμείου αλλά κανείς δεν έφευγε στα χέρια του κρατώντας τσάντες από τα ψώνια. Προσπέρασα της πόρτας το κατώφλι που έμοιαζε με άνοιγμα σε μυστική σπηλιά που ήτανε κρυμμένη πίσω από προπέτασμα συμπλέγματος ιστών των αραχνών.

Ταφόπλακες ο άνθρωπος πουλούσε. Ανάγλυφα χαράγματα με νεκροκεφαλές μ' αγγέλους και με δαίμονες. Νεράιδες και λέοντες. Κόμποι και σύμβολα παράξενα που έκαναν την πύλη που ήταν οι ταφόπλακες και που στο πεθαμενό σώμα οδηγούσαν να μοιάζουν μ' επιφάνειες που έφεραν σφυρήλατα σύμβολα της εραλδικής. Τις έφτιαχνε ο ίδιος μαζί με άλλους γλύπτες νεκροθάφτες. Έβλεπε ο πελάτης τα περίτεχνα σφραγίσματα σε σχέδια κι ανάμεσα σ' αυτά που 'ταν χιλιάδες εράνιζε αυτά που πιο πολύ ταίριαζαν προς τα άχθη της ζωής του. Ταίριαζαν με τα άλγη του και τη γωνιά που φώτιζε εκείνη η μικρή δική του ελευθερία. Μα πιότερο απ' όλα μπορείς να πεις με μια υπερβολή αναγαλλιάζανε οι άνθρωποι που έστελναν στη λήθη τις ξένες τις ταφόπλακες που μια ζωή τις κουβαλάγανε στους ώμους τους για να θραφούν από τις σάρκες τους βρυκόλακες στρατιές απέθαντες ανθρώπων που ζούσανε στο βόθρο μισερών και μαύρων κρατικών μηχανισμών.

Φώτης θαλασσινός - Αθήνα.

Καλο καλοκαίρι.

2011-07-23T10:07:00.000+03:00

Τίποτα δεν άλλαξε στο μπλοκ,
προσπαθώ να τελειώσω μία μικρή ιστορία για να αναρτήσω εδώ και η ζέστη με εμπνέει για άλλου τύπου σκέψεις. Νομίζω πως σε μία εβδομάδα θα έχω κατορθώσει να την τελειώσω.
Φώτης θαλασσινός Αθήνα...

2011-06-19T13:30:00.000+03:00

Το καλοκαίρι έφτασε. Τόσα ψυχοφάρμακα καθιστούν την οδοιπορία πριν τη δύση του Ήλιου αφόρητη. Το μυαλό μου εκρήγνυται σε μνημειώδη σύγχυση της σκέψης. Η γλώσσα μου, γλώσσα ασυναρτησίας, πάντα σε αναλογία με τις ατιθάσευτες σκέψεις μου. Ισόγειο. Μένω στο ισόγειο μαζί με τη μητέρα μου. Δεν βλέπω πια τον ουρανό. Πόσο μου άρεσε τις νύχτες να ρεμβάζω. Μία τριώροφη τεράστια πολυκατοικία έγινε τώρα ουρανός μου. Πάει κ’ η ρέμβη χάθηκε. Όταν τις νύχτες κλείνω τα μάτια ένας ανεμιστήρας με αφήνει με την πλαναισθησία πως η αύρα της θάλασσας φτάνει μέχρι το πρόσωπο μου. Το διανύει με τρυφηλότητα. Αυθόρμητα σκέφτομαι πως θα μπορούσε να ‘τανε το ανάερο βήμα κάποιου μεγάλου κουνουπιού. Ανακλαστικά πιάνω το λαιμό και το όνειρο σβήνει στην ψηλάφηση του λαιμού μου. Η συσκευή του υγρού φαρμάκου για τα κουνούπια υποφώσκει μ’ ένα πράσινο διαλείπων φως. Σαν τον ασθενικό λαμπυρισμό κάποιας πυγολαμπίδας. Απολαμβάνω ξανά το τεχνητό αεράκι. Κοιμάμαι.

Ιούλιος. Οι ανεμιστήρες έχουν γίνει δύο. Τους κοιτάζω. Σαν ένα ζευγάρι φτερά κάποιου ηλεκτρονικού αγγέλου που ουδέποτε ξημέρωσε για την ύπαρξή του η μέρα να αδράξει την πύρινη ρομφαία του. Η ζέστη αυξάνεται. Η ακινησία σε καλή θέση πάνω στο κρεβάτι αποδεικνύεται ευεργετική. Κάθε μέρα και πλησιέστερα στο σώμα μου οι περιδινούμενες προπέλες τους. Κάθε μέρα και ανεβάζω την ένταση της ταχύτητας τους. Ένα βράδυ τους κόλλησα εκατέρωθεν του κρεβατιού μου. Ξάπλωσα σε ύπτια θέση με τα χέρια μου ελαφρώς ανοιχτά για να βαστάνε τους ανεμιστήρες. Τι ευχάριστος που ήταν ο άνεμός τους στις μασχάλες μου; Και τι όμορφος ύπνος ήταν αυτός; Το ξύπνημα με βρήκε απροετοίμαστο με τους ανεμιστήρες αμφότερους κολλημένους στις ωμοπλάτες μου. Με τί τίμημα αναρωτήθηκα, και με τη σκέψη μου ανέκοψα την περιστροφή τους. Αποφάσισα να αναδεχτώ το βαρύτιμο άχθος τους. Αν ο Θεός αποφάσισε για τον μοναδικά άχρηστο εαυτό μου την παρασημοφόρηση του με ένα ζευγάρι φτερά , πρέπει να βρω κάποιον μοναδικό σκοπό για αντιπελάργημα. Ίσως και να πρόκειται για την ανακούφιση του πόνου κάποιων συνανθρώπων μου. Δεν ξέρω, χρείαζεται βαθυστόχαστη σκέψη. Θυμάμαι παλιότερα που σκεφτόμουν τι θα έκανα αν φύτρωναν στην πλάτη μου φτερά. Σήμαναν οι καμπάνες της υπερβατικής απάντησης μου. Αποφάσισα να πιω απ' αυτό το ποτήριον. Μετά από σκέψεις αλαργινές, όσο το πέταγμα του κόρακα από ένα δέντρο σ' ένα άλλο εκατοντάδες μέτρα μακριά, θυμήθηκα τις Βαλκυρίες και τον λαμνοκόπο Χάροντα. Ναι, έιχα γεννηθεί ψυχοπομπός. Ευτυχώς ο τόπος που γεννήθηκα ήταν πληθυσμιακά μικρός και η συχνότητα των θανάτων σχετικά μικρή για να προλαβαίνω την διακομιδή της ψυχής από τον ζώντα και θνητό κόσμο στον αχρόνο και άρρητο τόπο του επέκεινα. Δεν θέλω να παραξενεύεστε με τον φτερωτό ηλεκτρικό οπλισμό μου. Η εποχή μας και η δική σας φαντασία μου έδωσε τέτοια φτερά. Η δική σας φαντασία με όπλισε με το μοναδικό χάρισμα της άφιξης μου στους έτοιμους για θάνατο ανθρώπους. Σ ' αυτούς που αρκετά κοντά στον επιθανάτιο ρόγχο τους, αγγελοθωρούν καλώντας με , με τα χέρια τους όρθια , να νίωσουν τη δροσιά των φτερών μου και να ταξιδέψουν πάνω μου όπως τα διβατάρικα πουλιά πάνω στους πελαργούς. Σ' αυτούς πηγάινω και πάιρνω τη ψυχή τους μέχρι σε κάποια απόληξη του απέιρου και της αθανασίας.

Φώτης Θαλασσινός Κως

ΒΛΕΜΜΑΤΑ ΜΝΗΜΕΙΩΔΟΥΣ "ΑΓΑΠΗΣ" ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ!!!!

2011-06-08T20:51:00.000+03:00

Αλήθεια ή ψέμματα , είναι λόγια στραμμένα σε μια κυβέρνηση προδοσίας.

2011-06-07T13:13:00.000+03:00

2011-06-05T14:17:00.000+03:00

Η μητέρα του πηγαδιού

2011-05-22T20:29:00.002+03:00

Ακούστε πρώτα αυτό και βουτήξτε...

Ήτανε το περβόλι αυτό αγνάντια στο σπίτι μου μέσα σε ένα τοίχο κλειδωμένο. Το περιτοίχισμα του ήταν τόσο ψηλό όσο μονάχα έβλεπες τις κορυφές οπωροφόρων δέντρων. Άκουγες ένα πετεινό που ρέκαζε στο λυκαυγές τον ερχομό της χαραυγής. Έβλεπες τις πευκοβελόνες απ’ τα πεύκα. Τα πεύκα τα πανύψηλα που ήταν εκατέρωθεν του δρόμου φυτεμένα μοιάζανε με πατέρες Χριστιανούς που είχαν τα κεφάλια τους γερμένα επάνω στα κηρύκεια τα ποιμαντορικά. Παίρναμε τις πεσμένες τις πευκοβελόνες απ’ το δρόμο και φτιάχναμε βραχιόλια και κολιέ. Στολίζαμε περίτεχνα τους παιδικούς λαιμούς μας και βραχίονες και τρέχαμε στα σπίτια μας να δείξουμε στις μάνες μας τα λαμπερά παιδιάστικα φιλοτεχνήματά μας. Έτσι ωραία κύλησε η παιδική ζωή. Παιχνίδια ολοήμερα και μες στο καλοκαίρι παννυχίδες μερικώς μέχρι τις μία και τις δύο το ξημέρωμα. Το λάλημα του πετεινού μας ξύπναγε πρωί να συνεχίσουμε κι εκεί στο πίσω μέρος του μυαλού μας του ασύντακτου γεμάτο παιδική ανεμελιά υπέφωσκε η σκέψη του περιβολιού και του αινίγματος του εσωτερικού του άγνωρου κι αθέατου.

Και πέρασαν τα χρόνια σαν να μην πίστεψα ποτέ ότι ο χρόνος φεύγει. Τις πήρανε τις κότες και τον πετεινό εκείνου του μυστήριου περβολιού. Στα τριάντα τρία χρόνια μου κατέρρευσε ένα μεγάλο τμήμα απ’ τον τοίχο τον ψηλό που έκλεινε σαν άδικο προπέτασμα τη θέα προς την ομορφιά εκείνου του μεγάλου άβατου. Του μυστικού της παιδικής μας ηλικίας. Και μπόρεσα και είδα. Το θρασομάνημα π’ αγκάλιαζε τις όμορφες πορτοκαλιές και λεμονιές. Τις λιγοστές ελιές. Ήτανε τότε Άνοιξη. Οι παπαρούνες έλαμπαν σαν τη ψυχή σου αναγνώστη την αιμάσσουσα. Σαν τη δική μου τη ψυχή. Τις έβλεπα δίπλα σε άλλα χόρτα και μικρά πολύχρωμα ειδών πολλών και άγνωστων τα άνθη. Ήτανε αίμα όμορφο αυτό στις παπαρούνες. Ήτανε αίμα εσωτερικό γιατί ποτέ δεν έτρεχε υγρό. Αίμα από αγώνες ειρηνοποιούς που κάνουμε με λόγια και πασχίζουμε ν’ ανοίξουμε τους δρόμους με λουλούδια. Έκανα σύμβολο της πανοπλίας της αγάπης μου την παπαρούνα ανθισμένη. Δίπλα στις παπαρούνες ήτανε πλήθος κατακίτρινες πανέμορφες και λάμπουσες οι μαργαρίτες των ερώτων μας που ούτε εμείς γνωρίζαμε με ποιους. Δε μ’ αγαπά και μ’ αγαπά. Δεν μ’ αγαπά και μ’ αγαπά…

Τα πιο πολλά λουλούδια και τα πιο πολλά εύκρατα δέντρα δυνατά ήτανε γύρω σε μαγγανοπήγαδο παλιό συμμαζεμένα. Σε όμβρια νερά ολάνθιστα και καρπερά αντίστοιχα. Για ‘μένα η αποκάλυψη ήτανε το μαγγανοπήγαδο. Όλα της φύσης είδη της που ήτανε δεκάδες λες και προς το παλιό πηγάδι συνωθούνταν. Εκείνο τον καιρό ήταν αλήθεια αποκάλυψη για ‘μένα ένα λησμονημένο σε καλή κατάσταση πηγάδι. Καταγινόμουνα να καταγράψω φωτογραφικά και με τις λέξεις μου τις πενιχρές μαγγανοπήγαδα που του νησιού μου ήταν κοσμήματα της γης του.

Περπάτησα ανάμεσα στη γη τη χλοερή και σαν να πάταγα παράδεισο έναν εύθραυστο στις μύτες των ποδιών μου ακροπάταγα. Έφτασα στο πηγάδι με το άνοιγμα του σκοτεινό μα και ευρύχωρο. Κοίταξα και το βάθος του μου έδειχνε την άβυσσο του ύψους που θα έπρεπε να προσπαθήσω να κατέβω για να δω την εσωτερική κατασκευή. Να την φωτογραφήσω. Έτσι έκανα πάντα. Μια δυο φορές που έμεινα στα βάθη λες της μήτρας του πλανήτη η πυροσβεστική με έσωσε απ’ τον γλυκό αφανισμό στην πιο μεγάλη αγκάλη. Έριξα μία πέτρα και αφουγκράστηκα για να ακούσω αν θα έπεφτε μέσα σ’ εναπομείναντα νερά ή θα χτυπούσε τοίχο. Την άκουσα λοιπόν ν’ αφήνει ήχο όμοιο μ’ αυτόν αντικειμένου που πέφτει σ’ επιφάνεια σκληρή συνάμα και στεγνή. Νερά δεν είχανε καθόλου απομείνει. Ο χρόνος της καθόδου της στο γήινο ηχείο ήτανε αρκετά μεγάλος. Η κάθοδος θα ήτανε επίφοβη. Άξιζε να ρισκάρω. Η περιέργεια τί θα ‘βρισκα χωμένο εκεί μέσα μ’ όπλιζε μ’ αφοβιά. Φόρεσα της αλύσους της κατασκευής του μαγκανιού τις γανιασμένες και πήρα το κατέβασμα.

Όταν κατάφερα με ελιγμούς και δυσκολίες απερίγραπτες να φτάσω προς τον πάτο μύρισα την κλεισούρα και τη μούχλα θεριεμένη επάνω στις κτισμένες με την πέτρα τις μεριές του πηγαδιού. Είχα μαζί μου πρόχειρο έναν μικρό για όταν κάπνιζα τσιγάρα αναπτήρα. Το φως του επαρκούσε για να δω. Τόσο πυκνό ήτανε το σκοτάδι. Έβγαλα σε φωτογραφίες την κατασκευή και άστραψε το φλας της μηχανής σαν αστραπή σε μαυρισμένο ουρανό. Ύστερα έσκυψα να δω πως ήτανε το πάτωμα φτιαγμένο. Το εύρημα μου ενεό με άφησε και τρομαγμένο να κοιτώ κάτι που γένναγε δεκάδες ερωτήματα. Ήτανε ένας σκελετός με κόκκαλα σπασμένα. Σαν να ‘χε πέσει κάποιος σε αυτό το είκοσι και βάλε μέτρα βάθος πηγαδιού. Για να αυτοκτονήσει άραγε ή από έγκλημα κι ατύχημα μοιραίο. Κάτι έχουν τα πηγάδια και ελκύουν τις γυναίκες. Επάνω στο κρανίο είχανε μείνει μαδημένα ένα γύρο μακριά μαλλιά γυναίκας. Έμοιαζε λίγο με μια ξεχασμένη νύμφη του βυθού. Πάνε λοιπόν και τραγουδάνε οι γυναίκες στα πηγάδια. Πάνε και άντρες αλλά λίγοι μοναχά. Πλέκουνε το τραγούδι στο νερό και το φεγγάρι. Στο σεληνόφως το σκοτάδι. Στην άβυσσο και του ματιού του πηγαδιού τον λόγο απευθύνουν. Κάθονται στο κτισμένο όλο πέτρες στιβαρές κοίλο του πηγαδιού και μέλπουνε τους ύμνους τους στη νύχτα. Γι’ αυτό πάνε και τραγουδάνε εκεί πέρα. Υπάρχει κάθισμα μοναδικά κτισμένο για κατάνυξη και τα ανάλογα τραγούδια.

Ήμουν περίεργος να δω αν θα ‘βγαινε στην ιστορία τούτη κάποια άκρια. Ίσως οι πιο παλιοί άνθρωποι του νησιού να ήξεραν για κάποιο περασμένο περιστατικό που κάπως χάθηκε μία γυναίκα στο νησί κι έπειτα δεν τη βρήκανε ποτέ. Κανείς δεν είχε ακούσει για χαμό γυναίκας στο νησί παρά μονάχα μια φορά. Ήτανε μια γυναίκα μ’ άνοια. Ύστερα είπανε πως ρέμβαζε στη θάλασσα και έπεσε στο κύμα και την έπνιξε. Το πτώμα της δεν βρέθηκε ποτέ. Τους ρώτησα που έμενε αν πήγαινε ποτέ στο περιβόλι. Αν είχε σχέσεις με του πηγαδιού την νύκτια την αίγλη. Και ήτανε του στεναγμού τα άχθη της απώλειας που είχανε τον γιο της πια τρελάνει. Τον έβλεπα που το νησί γυρόφερνε. Ήτανε κάτισχνος σαν να τραβούσε το μυαλό του η δυσβάσταχτη αναπόληση της μάνας του που χάθηκε. Ήτανε προσιτός. Δεν ήταν επικίνδυνος. Μια από ‘κείνες τις ημέρες τις μετά την άνοδο μου προς το φως τ’ άλλου του σκοταδιού αυτού της Γης σταμάτησα τον γιο της. Τον ρώτησα ευθέως και απότομα όσο απότομος ήταν αυτός σε προηγούμενες φορές όταν τον χαιρετούσα. «Η μάνα σου που πήγαινε και κάθονταν;» ρώτησα και απάντησε αμέσως. Απάντησε πως μάνα ήταν του νερού. Της άρεσε σαν ήτανε - έτσι ο γιος συνέχισε να περιγράφει- βροχή να πέφτει απ’ τον ουρανό να βγαίνει έξω και να τραγουδά μέσα στους «ποταμούς» νερού που δρόμοι κατεβάζανε. Πήγαινε και καθόταν στο πηγάδι. Πήγαινε και τραγούδαγε.

Νεκρό νερό, ακίνητο, ένας μολυσμένος βάλτος

Ο άλλοτε ανήμερος, ο χείμαρρος του πάθους

Με δυσκολεύει να κουνηθώ, στον πάτο με τραβάει

Και πάνε τόσες εποχές που ανήμπορη ζητάω

Ένα δυνατό χειμώνα να τα πάρει όλα για να μην πονώ

Κι όταν θα ‘ρθει καλοκαίρι, θέλω να μου φέρει κάτι πιο ζεστό.*

Είπε αυτούς τους στίχους της ο γιος και χάθηκε μες στη σιωπή των διασκελισμών του των αδύνατων ποδιών. Σαν διασκελισμοί μιας μαριονέτας που κάποιος ήλεγχε το ραγισμένο πεπρωμένο της. Ίσως εκείνη η μητέρα η πνιγμένη.

*Οι στίχοι είναι από το τραγούδι "το νερό έχει μνήμη" στον καινούργιο , φρεσκότατο δίσκο του Λόλεκ, "ο αχινός" που κυκλοφορεί από την inner ear. Οι μουσικές του Λολέκ είναι απ' αυτές που διαλέγω πάντα να κουβαλάω μαζί μου. Η ακουστική απόλαυση στο άκουσμα των νέων τραγουδιών και μελωδιών του τραγουδοποιού είχε το αιθητηριακό ρίγος της συνθετικής αποκάλυψης. Κάτι ανάλογο με το αναγνωστικό ρίγος των "ασμάτων του Μάλντορορ" του Λωτρεαμόν. Ο Λόλεκ είναι ένα φαίνομενο στην εποχή του χάους και του άμορφου. Ακολούθησε τον...

Φώτης Θαλασσινός/Κως

Από τώρα...

ΑΓΑΠΗΤΕ ΦΙΛΕ

2011-05-17T13:33:00.000+03:00

Αγαπητέ φίλε,

τώρα που ο φόβος μας αυξάνεται για την παραμικρή εκδήλωση της κοινωνικής μας ζωής, κάποιοι ήδη έχουν ξεκινήσει να στήνουν μια νέα δικτατορία στην Ελλάδα. Ποντάρουν στον φόβο μας ,τον οποίο και διαρκώς αναρριπίζουν στρέφοντας την οργή μας προς κάθε λανθασμένη κατεύθυνση. Ο Καμίνης αυτός ο νεο- δικτάτορας μίλησε για σφράγισμα των συνόρων και για συρρίκνωση του δικαιώματος μας στις διαδηλώσεις. Η αστυνόμευση στα κέντρα των μεγάλων πόλεων θα μεγαλώσει και η φιλυποψία θα διογκωθεί. Ενδεχομένως να συλλάβουν και 'σένα κάποια μέρα γιατί έχεις έκκεντρο ενδυματολογικό στυλ και αντιστοίχως εκκεντρική εξωτερική εμφάνιση. Έχει ήδη ξεκινήσει ήδη ένα λυσσαλέο κυνηγητό συμπολιτών μας τους οποίους αφού βασανίζουν οι έχοντες την εξουσία τους αθωώνουν και τους αφήνουν ελεύθερους μιλώντας για λάθη και τα συναφή γνωστά. Θα ήθελα να σας παρακαλέσω όλους να αναλογιστείτε ποιοί είναι οι πραγματικοί υπεύθυνοι αυτής της κατάντιας και να τους απαξιώσετε τελείως. Δεν είναι ούτε οι μετανάστες, ούτε οι Έλληνες αριστεροί ή δεξιοί , ούτε οι αστυνομικοί. Είναι οι ανθέλληνες πολιτικοί. Να μην ξεχνάμε τη δύναμη του λόγου μας και να έρθουμε σε δημόσια ρήξη μ' αυτά τα καθίκια μέχρι να ανανεωθεί η δεξαμενή των πολιτικών μας με φωτισμένους ανθρώπους...μπορούμε τουλάχιστον να ελπίζουμε.

Το νου σου ε; στο μυαλό είναι ο στόχος. (Κ.Γ)

Φώτης Θαλασσινός/ Κως

Το μπλοκ σαφέστατα και θα παραμείνει καλλιτεχνικό μετά απ' αυτή την σειρά αναρτήσεων στα πλαίσια μιας νηφάλιας αντίδρασης στην κρίση των ημερών.

Ειρήνη ημίν.

ΔΗΛΩΣΙΑ Γ.Π.J.

2011-05-15T14:22:00.001+03:00

Τί κρίμα να δολοφονήσουν τον Μπιν Λάντεν ,

ενώ ,ως πιο πεπειραμένος εγκληματίας από

το Ντομινίκ Στρος Καν, θα μπορούσε να βοηθήσει

το δηλωσία δικό μας εγκληματία του Ελληνισμού

Γ.Π.J στην περαιτέρω δημοσιονομική εξυγίανση της

Ελλάδας. Με απλά Ελληνικά στην απόλυτη καταστροφή.

Μάλλον ο τυπάκης θέλεις να μας οδηγήσει στον όλεθρο.

Μια μανία μ' αυτή την κίνηση ο Στρος Καν

The Power of Words

2011-05-14T23:03:00.000+03:00

Άγγελοι

2011-05-13T21:18:00.000+03:00

Γλυκιά μου

2011-05-12T23:03:00.000+03:00

Γλυκιά μου, a photo by Fotis_thalassinos on Flickr.

Στη Λουκία Ρικάκη και τον Γιώργο Χρονά

2011-05-12T20:46:00.000+03:00

Κάτι άσχημο σχηματίζεται ...η ύβρις της Γερμανίας συνεχίζεται!!!! Η ανθρώπινη ιστορία σας χρωστάει πολλά, όχι μόνο η Ελλάδα :). Μέρκελ κλείσε το δυσώδες σου στόμα και βάλε το ναζιστικό κράτος σου σε διαρκή μετάνοια.

2011-05-09T21:09:00.001+03:00

Fotis_thalassinos' photostream

2011-05-06T07:40:00.001+03:00

Fotis_thalassinos' photostream on Flickr.

Νύχτα

2011-05-06T07:29:00.001+03:00

Untitled, a photo by Fotis_thalassinos on Flickr.

photo by Φώτης Θαλασσινός / Κως

Όχι, δεν έχουμε χούντα

2011-05-04T13:18:00.000+03:00

Όχι, δεν έχουμε χούντα

Εδώ να μείνεις!

2011-05-01T18:46:00.000+03:00

Ζούσε σ’ εκείνο το ξενοδοχείο το μεγάλο. Ήταν από τα πιο παλιά ξενοδοχεία στο νησί. Με φυλακές χιλιάδων έμοιαζε δικαίων και αδίκων. Εφτά οχτώ οι όροφοι σε δύο παραρτήματα τεράστια. Σ’ αυτά ήταν συγκεντρωμένα τα δωμάτια. Σαν πάλιωσαν τα θέλγητρα του χώρου έκλεισε σαν κατάλυμα τουριστικό και άνοιξε τις πόρτες για τους ένοικους. Εκεί λοιπόν έμενε και εκείνη. Είχε το όνομα Ελένη. Ήταν συνταξιούχος. Πέρασε μια ζωή μες στο ξενοδοχείο. Εκεί διαβιούσε φτωχικά. Δύσκολοι οι Χειμώνες. Σ’ ένα υγρό δωμάτιο σταλαγματιές τις μοναξιάς μούχλα της ερημίας. Γεμάτο με εικόνες και καντήλια και ασβόλη και γεμάτο με κεριά είχε μετατραπεί ετούτο το δωμάτιο στον τελευταίο όροφο στην άκρη του διαδρόμου σ’ ένα προσωπικό ασκηταριό.

Έμεινε μια γεροντοκόρη η Ελένη. Ποτέ της δεν παντρεύτηκε παρά μ’ εκείνα τα πουλιά που σύχναζαν στα πεύκα τα ψηλά που στόλιζαν το δρόμο. Παντρεύτηκε τον άνεμο τις μυρωδιές απ’ το απέναντι περβόλι και τ’ άρωμα των νυχτολούλουδων το έντονο που μες στην νύχτα τις κουρτίνες στο παράθυρο της τ’ ανοιχτό αποτραβούσε κι έμπαινε σαν αγάπη στα ρουθούνια της. Απ’ όταν ήμουνα μικρό παιδί και τη θυμόμουνα να ζει και να εργάζεται σαν καθαρίστρια έμεινε εκεί και στον ανασασμό απ’ τη δουλειά της. Ίδια και απαράλλαχτη κοντούλα αρυτίδωτη αδύνατη ξερακιανή και γλυκομίλητη γυναίκα. Όταν τα πρωινά έπαιρνα στο κατόπι τους τα βήματα του πεθαμένου μου πατέρα για να πάω στη δουλειά την έβλεπα εκείνη να σκουπίζει τον πεζόδρομο. Δεν είχε λόγο να το κάνει. Της άρεσε απλά με μία αφορμή γλυκά να μας καλημερίζει όλους όσους ήξερε σ’ αυτή τη γειτονιά. Μιλούσε την τραγουδιστή ντοπιολαλιά που μίλαγαν οι πιο παλιοί νησιώτες. Κάποιοι νεότεροι δεν καταλάβαιναν τα λόγια τους. Τραγούδια που θωπεύανε παρήγορα τ’ αυτιά μου.

Τις νύχτες του καλοκαιριού έβγαινε στο μπαλκόνι της και απολάμβανε εκείνο τον ορίζοντα που έδινε στα σκέλη της την αγλαή χαρά του ρίγους από τον ασχημάτιστο έρωτα της προς τη φύση. Τα πρωινά της σύνταξης της καθόταν σε μαρμάρινες καρέκλες που ‘τανε διακοσμητικές στο πεζοδρόμιο μπροστά του παλαιού ξενοδοχείου σκαλισμένες. Έμοιαζε κάποιο είδους κλέος να φωτίζει το κεφάλι της. Μεγάλος πια εγώ (στα βήματα του πεθαμένου μου πατέρα) εκείνη την πετύχαινα ή να σκουπίζει ή να κάθεται στο μαρμαρένιο της θρονί. Μιλούσαμε για τη μονάχη μου μητέρα. Για τη ερήμωση την εσωτερική σαν έφυγε εκείνος ο γονέας που με όρισε. Καμμιά φορά στου λόγου πάνω τον ειρμό μιλούσαμε ποιητικά. Για τα πεσμένα φύλλα τα Φθινόπωρα για το χορτάρι που σαν θαύμα φύτρωνε μέσα στου άγριου τσιμέντου τους ογκώδεις λίθους. Για τους ανθρώπους που λιγόστευαν και τα αμάξια που εμπόδιζαν τη θέα της Ελένης στα δεντρόφυτα χωράφια παρκαρισμένα όπως ήτανε εκατοντάδες σε σειρές.

Πιότερο απ’ όλα μου ‘λεγε για ένα όνειρο της. Αλαργινό κάθε πρωί και καταχωνιασμένο σε αφιλόξενα της μνήμης της χωράφια μα πάντα το ανέσυρε και τότε η σκιά - τα χρόνια τα πολλά αποτραβιόνταν. Αφήναν ν’ αχνοφέγγει η συγκίνηση πάνω στο πρόσωπο της και γέλιο αφειδώς το στόμα της καμπύλωνε. Έβλεπε στ’ όνειρο της πως έμενε σ’ ένα μικρό σπιτάκι επάνω στο βουνό. Πως είχε γάτες στην αυλή. Τις τάιζε κάθε πρωί που την περίμεναν και μπλέκονταν στα πόδια της. Ύστερα έμπαινε στο σπίτι της κι άνοιγε τα παράθυρά της όλα. Ν’ αεριστεί ο χώρος απ’ του ύπνου τις πικρές δυσώδεις της ανάσες. Εκείνες που τις έβγαζε απ’ τα σπλάχνα της η Λάμια που ερχόταν για επίσκεψη επάνω στων ονείρων την κορύφωση. Τί δύσκολη ζωή που έκανες ρε Λένα! Κ’ είχε έξω απ’ το παράθυρο της το μικρό της μονοκατοικίας μια λεμονιά που καρπισμένη είτε ήτανε ή όχι μύριζε κι έγεμε το δώμα της με μυρωδιές από λιβάνια εκκλησίας. Με μυρωδιές από τα γένια δεσποτάδων. Και έπειτα ξυπνούσε. Έψαχνε για τη λεμονιά αλλά εκεί ψηλά που έμενε μονάχα τα κοράκια τη συντρόφευαν. Και ήταν η παρέα τους ωραία.

Και πέρναγαν οι μέρες. Πέρναγα και εγώ στο δρόμο του πατέρα μου. Η Ελένη όλο σκούπιζε ή πάνω στη μαρμάρινη της πολυθρόνα θα καθόταν. Με κάποιο θα μιλούσε. Μια μέρα παρατήρησα στο περιτοιχισμένο περιβόλι με τις λεμονιές και τις μανταρινιές πως είχε καταρρεύσει μεγάλο πολύ τμήμα απ’ τον τοίχο. Χώθηκε η ομορφιά του πριν κρυμμένου του περιβολιού για πάντα μες στα μάτια μου. Αλλάξανε οι μέρες της Ελένης κ’ οι δικές μου. Σταμάτησε το σκούπισμα και μόνο στο θρονί το μαρμαρένιο της καθόταν κι απολάμβανε τη ρέμβη στο κομμάτι του περιβολιού μπροστά στα μάτια της. Την καλημέριζα απ’ την απέναντι μεριά τότε του δρόμου. Είχα αλλάξει πεζοδρόμιο και πάταγα πάνω σ’ εκείνο που ξεχείλιζε με θρασομάνημα της χλόης του περιβολιού. Άγγιζα με τα χέρια μου τα πράσινα και όμορφα λουλούδια. Θαύμαζα τους καρπούς των όμορφων των δέντρων. Έβλεπα τους κορμούς. Ήμουν τόσο πολύ μικρότερος μπροστά στην τελειότητα των ρόζων των κορμών. Ήρθε λοιπόν μια μέρα που έπεσε ένα μικρό κομμάτι απ’ τον τοίχο του περιβολιού δίπλα στο προηγούμενο πεσμένο. Αποκαλύφθηκε μια λεμονιά που τα κλαδιά το φύλλωμα της θαλερό κρατούσε στους μυχούς του σφηνωμένο ένα παλιό διπλό παραθυρόφυλλο. Ήτανε σαν να έβλεπα το πιο σημαντικό μέρος τ’ ονείρου της Ελένης να έχει ζωντανέψει. Της μήνυσα να γίνει μάρτυρας μαζί μου της εικόνας. Ξέσπασε σε λυγμούς σαν είδε αυτή την ομορφιά. Έκλαψα και εγώ για τη μεγαλοσύνη του Θεού.

Τις μέρες τις επόμενες πήγαινε η Ελένη το πρωί άνοιγε το παράθυρο καθόταν σε μια πρόχειρη καρέκλα πλαστική και ζούσε τ’ όνειρο της. Μιλούσαμε ένα τέταρτο για τον πατέρα μου στους ουρανούς. Πόσο μεγάλος ήτανε μου μάθαινε. Εγώ την άλλη όψη του τη μυστική δεν πρόκαμα να ζήσω*.

*Η φράση «εγώ την άλλη όψη…δεν πρόκαμα να ζήσω» είναι παράφραση ενός στίχου τραγουδιού του Αντώνη Ανδρικάκη.

Κείμενο/Φωτογραφία Φώτης Θαλασσινός/Κως

Yang Yan Kang

2011-04-28T15:28:00.001+03:00

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

2011-04-23T17:02:00.000+03:00

photo by: Sudek

photo by fotis thalassinos/kos

Βρήκα τον Φώτη στο δρόμο.

2011-04-15T21:03:00.000+03:00

Ο δρόμος είναι η αλήθεια. Μην αμελείς τους δρόμους....

Photo by Λουκία Ρικάκη

Γιώργος Κασιμάτης - "αντισυνταγματικό το Μνημόνιο"

2011-04-15T12:32:00.000+03:00

Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

2011-04-14T12:37:00.000+03:00

Έστειλα κι εγώ επιστολή στο υπουργείο πολιτισμού μέσω του σάιτ του υπουργείου πολιτισμού για συνάντηση με τον κο Γερουλάνο. Είχα την πίστη ότι κάθε Έλληνας πολίτης έχει αυτό το δικαίωμα. Να ζητήσει προσωπική ακρόαση από την μεγαλειότητα του υπουργού πολιτισμού. Ποτέ δεν πήρα απάντηση.

Φώτης Θαλασσινός/Κως

ΤΙ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΘΕΕ ΜΟΥ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

2011-04-11T22:03:00.000+03:00

Να κλείσουν τα στόματα σας, όσοι υποστηρίζετε αντίθετες γνώμες.

2011-04-10T09:43:00.000+03:00

Η βιβλιοθήκη στο Πυλί δεν πρέπει να κλείσει και ΔΕΝ ΘΑ ΚΛΕΙΣΕΙ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Το ποδηλατάδικο του Στάθη , ο Στάθης πήρε σύνταξη.

2011-04-10T09:18:00.001+03:00

Το ποδηλατάδικο του Στάθη , ο Στάθης πήρε σύνταξη., a photo by Fotis_thalassinos on Flickr.

Εμιγκρέδες της Ρουμανίας

2011-04-09T09:09:00.001+03:00

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΛΕΝΑΣ ΠΛΑΤΩΝΟΣ. Ο ΔΙΣΚΟΣ, ΕΝΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΛΕΝΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΑΠΟ ΑΛΛΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ, ΕΧΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ "ΤΟ ΜΙΞΕΡ ΤΗΣ ΛΕΝΑΣ ΠΛΑΤΩΝΟΣ.

36χρονος Ρουμάνος, τον οποίο εγκατέλειψε η σύζυγός του, παίρνοντας μαζί της τα δύο ανήλικα παιδιά που είχαν ηλικίας εννέα και 11 ετών. Ο άνθρωπος αυτός για αρκετές εβδομάδες χωρίς ούτε ένα ευρώ στην τσέπη περιπλανιόταν σαν το αγρίμι, κοιμόταν στα παγκάκια στην περιοχή του λιμανιού στο Ηράκλειο κι έτρωγε ότι έβρισκε ακόμη και στα σκουπίδια. Οι περαστικοί που έτυχε να τον δουν να περιπλανιέται στους δρόμους του λιμανιού τον περιέγραφαν ως ένα ευγενικό παιδί που προσπαθούσε να ζήσει με αξιοπρέπεια, να μην κλέψει και να μην εξαπατήσει κανένα.

Η εικόνα του νεαρού αλλοδαπού που ήρθε στην Κρήτη πριν από έξι μήνες για μία καλύτερη ζωή, αλλά η τύχη δεν τον βοήθησε, συγκίνησε ένα ζευγάρι Ηρακλειωτών που δραστηριοποιείται επαγγελματικά στην περιοχή του λιμένα Ηρακλείου. Όπως γράφει η 'Πατρίς' ενας 50χρονος Ηρακλειώτης βλέποντας τον τα βράδια να προσπαθεί να καλυφθεί από το κρύο και τη βροχή τον πλησίασε , διαισθανόμενος ότι ο νεαρός Ρουμάνος δεν είναι κάποιος κακοποιός, αλλά ένας άνθρωπος που η ζωή δεν του τα έφερε όπως θα ήθελε. Ανάμεσα στον 50χρονο Ηρακλειώτη και τον 36χρονο από τη Ρουμανία αναπτύχθηκε μία γερή φιλία, μία σχέση δυνατή σε τέτοιο βαθμό που ο Ρουμάνος έλεγε τον 50χρονο «πατέρα» για τη βοήθεια που του προσέφερε.

Ο Ηρακλειώτης με τη χρυσή καρδιά χωρίς δεύτερη σκέψη πρότεινε στο νεαρό αλλοδαπό να τον φιλοξενήσει. Μία πράξη που δύσκολα κάνει κανείς τις εποχές που διανύουμε. Σύμφωνη ήταν και η γυναίκα του 50χρονου, η οποία δεν προέβαλε καμία αντίσταση γνωρίζοντας τον άτυχο αλλοδαπό.

Παραχώρησαν ένα δωμάτιο στο σπίτι τους στο οποίο έμενε ο πατέρας του ιδιοκτήτη. Ο Ρουμάνος ευγνώμων από τη γενναιοδωρία της οικογένειας από το Ηράκλειο τους ευχαριστούσε καθημερινά για τη μεγαλοψυχία που επέδειξαν. Δυστυχώς όμως ο 36χρονος δεν μπορούσε να ξεχάσει τα δύο του παιδιά, τα οποία ήταν αρκετές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τον πατέρα τους. Η κακή ψυχολογική του κατάσταση επιδεινώθηκε όταν «έχασε» και τον πατέρα του. Πριν από λίγες ημέρες ο Ρουμάνος εγκατέλειψε το κατάλυμα που του είχαν προσφέρει οι Ηρακλειώτες. Ο 50χρονος όμως ανησυχούσε για την τύχη του αλλοδαπού και τον αναζήτησε στα παλιά του «λημέρια», στους δρόμους δηλαδή του λιμανιού και στα σημεία όπου περνούσε τις νύχτες, εκτεθειμένος στις κακές καιρικές συνθήκες.

Προχθές το βράδυ ο 50χρονος από το Ηράκλειο κατάφερε να βρει τον 36χρονο φίλο του από τη Ρουμανία. Τον ρώτησε γιατί έφυγε από το σπίτι και του ζήτησε να επιστρέψει και πάλι πίσω. Ο Ρουμάνος είχε μαζί του ένα σακβουαγιάζ μέσα στο οποίο είχε μονάχα ένα μπουκάλι ρακί και ένα σκοινί. «Θα πιω λίγη ρακί και θα κρεμαστώ» του είπε απελπισμένος ο 36χρονος. Ο Ηρακλειώτης όμως δεν τον άφησε και τον πήρε μαζί του στο σπίτι. Έφαγαν, συζήτησαν και ο 36χρονος επέστρεψε στο δωμάτιο που του είχαν παραχωρήσει.

Την επόμενη ημέρα το πρωί δυστυχώς ο 36χρονος οικονομικός μετανάστης βρέθηκε νεκρός, είχε κρεμαστεί στο δωμάτιο του. Είχε κάνει πράξη τα όσα είχε προαναφέρει στον «πατέρα» του, όπως συνήθιζε να λέει τον 50χρονο. Ο τελευταίος αποχαιρετισμός του ήταν το σημείωμα που άφησε στα αγγλικά. «Συγνώμη πατέρα, δεν μπορώ άλλο να ζήσω» έγραφε.

on-news.gr

Χαρώνειο νόμισμα

2011-04-06T17:48:00.000+03:00

Έβαζαν στα μάτια του νεκρού ένα νόμισμα, έτσι ώστε όταν συναντήσει τον λαμνοκόπο Χάροντα, να πάρει ο μεγάλος θεριστής το νόμισμα και να ταξιδέψει με την βάρκα του το νεκρό στην αντίπερα όχθη, σ' εκείνη των νεκρών.

Photo by Koudelka

Εναλλακτικός ερωτισμός :)

2011-04-04T21:48:00.002+03:00

Δύο χρόνια πέρασαν που του Κωστή η πόρτα ενός σπιτιού του άνοιγε πολύ δύσκολα. Ήθελε τεχνική και δεξιοτεχνία η κλειδαριά για ν’ αφεθεί στου ευμεγέθους της κλειδιού τη στροφική την κίνηση μέσα στη κλειδαρότρυπα.

Ο Κώστας αποφάσισε να κάνει το ταξίδι του στον τόπο που το σπίτι είχε αυτή τη δύσκολη την πόρτα. Αυτή που με κλειδί έφτανε μέχρι και να την πονά μήπως και του ανοίξει. Είχε σχεδιάσει πράγματα για να ανοίξουν οι μηχανισμοί. Οι μέγγενες να μαϊνάρουν τους αρμούς που ήταν σφηνωμένοι και ν’ απομακρυνθούν μπροστά στην αρμαθιά με το μεγάλο «διακορευτή». Έτσι ονόμαζε της πόρτας του το άσχημο στραβό χοντρό μακρύ κλειδί που είχε απομείνει στον Κωστή. Ήτανε στην αρχή τρία κλειδιά και τελικά στο όριο της θραύσης του μετάλλου τους μέσα στης κλειδαριάς την αραχνιές γεμάτη χνούδια και βρωμιές οπή για να εισδύσουν έσπασαν δύο εξ αυτών. Επάνω στις νευρώδεις του Κωστή προσπάθειες να στρίψει τα κλειδιά μέσα στη κλειδαρότρυπα για να τα βάλει μέσα όσο χωρούσαν εκείνα έσπαγαν σαν τα αρσενικά θαρρείς που έτρωγε μετά τη συνουσία η μάντις η θρησκόληπτος. Εκείνα τα μεγάλα τα κλειδιά ήτανε δύσκολο πολύ για τον Κωστή να τα ελέγξει επαρκώς. Η κλειδαριά και με πολλές προσπάθειες άνοιγε με το μόνο το κλειδί που του ‘χε απομείνει. Ήλπιζε ο ταξιδιώτης πως σ’ αυτή του την επίσκεψη στο σπίτι η πόρτα θα του έδινε το βάθος της. Όπως εξάλλου έκανε και τις παλιότερες φορές. Με την πολλή προσπάθεια έμπαινε μέσα το μισό κλειδί κι εφάρμοζε στη θέση του την εσωτερική της κλειδαριάς. Αντιβοούσαν στον διάδρομο τ’ ορόφου όπου έμενε ο Κώστας εκείνες οι μικρές κλαγγές της μάχης του κλειδιού για την ολοκληρωτική της πόρτας δήωση.

Τέλειωσε το ταξίδι κι ο Κωστής ύστερα από μερικά λεπτά βρέθηκε έξω απ’ την πόρτα που φοβόταν ν’ αντικρίζει. Ξεδιάλεξε ανάμεσα στα άλλα τα κλειδιά εκείνο το μεγάλο για την πόρτα ασφαλείας της εισόδου του σπιτιού. Το έβαλε στην τρύπα λίγο δύσκολα. Είχε στραβώσει το κλειδί από τη δύναμη που έβαζε ο Κώστας παλιότερες φορές την πόρτα να ανοίξει. Με του κλειδιού τις συνεχόμενες στροφές και παιχνιδίσματα στης κλειδαριάς την τρύπα έγδαρε ο Κωστής τα δάχτυλα του. Η πόρτα τούτη τη φορά αντιστεκόταν σθεναρά στη δύναμη του άντρα. Στη δύναμη του άντρα που απ’ την πολλή τριβή και τις στροφές που προκαλούσανε τα χέρια του στο αρχικά ψυχρό κλειδί το θέρμαιναν και ‘κείνο διαστελλόταν μες στις φλόγες. Φλόγες που διαπερνούσαν εσωτερικά το σκελετό της κλειδαριάς και του κλειδιού και καίγανε με εκδορές τα χέρια του Κωστή. Η κίνηση απέκτησε μια χάρη παλινδρομική. Μέσα και έξω μέσα έξω μέσα έξω το κλειδί. Τα δάχτυλα του Κώστα είχαν τόσο μελανιάσει όσο να μην μπορεί να πιάνει απευθείας το κλειδί. Έβαζε το κασκόλ του για να πιάνει τη σκληρή του άκρη και να προσπαθεί χωρίς καινούργιους μώλωπες χωρίς την περαιτέρω των χεριών του την πελίδνωση να προσπαθεί να βάλει το κλειδί στη θέση που η κλειδαριά θα του παραδινόταν. Ο διάδρομος με τ’ άλλα διαμερίσματα ήταν άδειος. Κι αντιβοούσε γκλινγκ και γκλονγκ η κλειδαριά σαν να πονούσε στις πιέσεις του κλειδιού για να ανοίξει. Και ακουγόταν αναστεναγμοί σαν μιας κτηνώδους συνουσίας απ’ τα βογγητά της εξασθένισης της δύναμης του Κώστα μπροστά στη στενεμένη κλειδαριά. Και όπως τσάκιζε τη μέση του συσπείρωνε το σώμα του σαν κάποιο μοναχό που με μετάνοιες και παραμιλητά πέμπει προς το Θεό τις προσευχές. Εκείνος ο Κωστής με τα δικά του βογγητά σχημάτιζε κατάρες. Για την εξαδυνάτιση του στις προσπάθειες την πόρτα του σπιτιού του να ανοίξει βογκούσε και κλωτσούσε να την σπάσει.

Άνοιξε τη βαλίτσα του και πήρε το μικρό κουτί με βαζελίνη που ‘χε φέρει αποκλειστικά για τούτη την περίσταση. Του είχε προμηνύσει την κατάσταση που ίσως συναντούσε η μητέρα του. Άλειψε το κλειδί. Μ’ ένα μικρό πανάκι πέρασε το παχύρευστο συστατικό μέσα στις μέγγενες της κλειδαριάς. Αυτές που όσο μέχρι τότε έσταζε ιδροκόπημα του προς το πάτωμα και προς της πόρτας το χαλί το εξωτερικό παρέμεναν πεισματικά αμετακίνητες. Έπειτα άρχισε να βάζει το κλειδί που έμπαινε πιο εύκολα κι απρόσκοπτα σε ότι πριν αντιστεκόταν στη διάρκεια εισόδου του. Εκείνα τα σημεία που γανιάσανε και έδιναν τριβή του λείου του κλειδιού στην εχθρική τραχιά της κλειδαριάς την επιφάνεια τώρα πιο λεία αλειμμένα βαζελίνη άφηναν δρόμο στο κλειδί. Αγκομαχούσε και κλωτσούσε πάλι ο Κωστής με την αρά στους λογισμούς του για το γκρέμισμα ολόκληρου του «γαμημένου» (όπως έλεγε) σπιτιού. Αποθαρρύνθηκε και κάθισε οκλαδόν μπροστά στην πόρτα. Την πλάτη του ακούμπησε στ’ απόρθητο το ξύλο της. Ήθελε να ηρεμήσει. Να κάνει ένα τσιγάρο για διάλειμμα. Όταν τελείωσε το κάπνισμα πέταξε και τη γόπα νευρικά εκεί μπροστά του. Ήτανε έτοιμος να ξαναπροσπαθήσει το εγχείρημα. Τα χέρια του μοιάζανε λαδωμένα. Αν χόρευαν στο έρεβος της κλειδαριάς θα φώτιζαν την πόρτα με το σπίτι. Θα ξελασκάρανε τα πεισμωμένα σίδερα και φως από το σπίτι θα φώτιζε το μισοφωτισμένο διάδρομο τον εξωτερικό. Σηκώθηκε σκυμμένος ο Κωστής στο ύψος του απόρθητου σπιτιού και της απόρθητης της κλειδαριάς και πόρτας. Δεν είχε και πολύ κουράγιο για ένα γύρο δεύτερο τσακίσματος των μαλακών χεριών του. Έβαλε το κλειδί στην κλειδαριά και το προσάρμοσε όσο καλύτερα μπορούσε στης κλειδαριάς την επιφάνεια. Το έμπηξε με δύναμη να καρφωθεί εκεί που κάθε μέρος του κλειδιού ταίριαζε για να μπει. Φοβήθηκε να κάνει την αρχή. Τούτη η δεύτερη φορά ήταν η τυχερή. Η πόρτα άνοιξε ευθύς σαν να μην είχε κάποιος αναμεταξύ της πόρτας και του Κώστα δύσκολος αγώνας προηγηθεί. Τότε ο Κώστα όλος μπήκε μες στο σπίτι.

Φώτης Θαλασσινός /Κως

Όταν κάτι πεθαίνει , κάτι άλλο γεννιέται στη μνήμη αυτού που πέθανε. Το νέο βιβλίο του Γιώργου Χρονά, "Σάββατο",από τις εκδόσεις οδός Πανός ,στη μνήμη του ζωγράφου Δημήτρη Λαλέτα

2011-04-02T14:01:00.000+03:00

Fotis_thalassinos' photostream

2011-03-31T08:42:00.001+03:00

Fotis_thalassinos' photostream on Flickr.

2011-03-29T09:21:00.002+03:00

Το Τάλαντο

2011-03-25T18:50:00.000+02:00

Ταξίδι στην Ελλάδα

2011-02-28T10:04:00.000+02:00

Θαλασσινος Φώτης/ Στο δρόμο προς Αθήνα.

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΕΛΙΑ

2011-02-23T16:43:00.000+02:00

Όταν χωρίσαμε απ’ το καφέ δώσαμε μία άτυπη υπόσχεση πως θα ξανανταμώναμε κι ας ξέραμε πως κάποτε μ’ ένα μοιραίο λάθος θα χωρίζαμε αυτή την φιλική τη σχέση απ’ το μέρος της Μελίας μα σχέση της λατρείας μίας χθόνιας θεάς απ’ τη δική μου τη μεριά. Στο σπίτι μου ψηλά στο έκτο όροφο που ζούσα ακούγονταν στριγκλιές των νυχτερίδων. Είχα ανοίξει το παράθυρο αν κι ήτανε Χειμώνας. Το κρύο ήταν σαν δροσιά ευχάριστο στο σώμα μου που απάγκιαζε κουλουριασμένο έτσι που να βλέπω τα αστέρια κοφτερές λεπίδες που μαρμαίρανε ψηλά στον ουρανό της άσχημης της πόλης. Πρόσεξα τις πατούσες μου που ήτανε κατάλευκες σαν πόδια κάποιου αγάλματος. Ήταν λευκά σαν γάλα ζωντανό. Ύστερα στο μυαλό μου επανήλθανε οι μνήμες από του απογεύματος συνάντηση που έκανα μαζί με τη Μελία. Η μνήμη κ’ η αγάπη μου την απουσία ντύσανε μ’ εικόνες παρουσίας. Κοντά μου αισθανόμουνα πως ήτανε η μούσα μου νάμα της έμπνευσής μου γι’ αυτό που μόλις πιο μετά πήρα να ετοιμάζω. Να φτιάχνω με τη χρήση υπολογιστή εκείνη την στιγμή που την απαθανάτισα στην κάθοδο της σαν εξωτικό πουλί στον χωματόδρομο του πατρικού χωριού όπου διαβιούσε. Την έφτιαξα σαν πλάσμα άλλου κόσμου. Η τυπωμένη ομορφιά της η εξωτική ήταν το διαβατήριο για την αποδοχή της στους θύλακες και συντροφιές υπόλοιπων ανθρώπων. Τύπωσα τη φωτογραφία σε αντίτυπα πολλά. Είχα ένα σχέδιο στο νου μου που τριβέλλιζε τη σκέψη μου. Μια εμμονή να δείξω την λατρεία μου σ’ εκείνη τη γυναίκα. Να δείξω την δική της ομορφιά σ’ ανθρώπους που εκτιμούσανε την τέχνη. Να μεταλάβουνε όλοι οι φίλοι και γνωστοί εκείνη την παραξενιά που ήταν η μορφή της. Τόσο ωραία υπερκόσμια όσο να μην ταιριάζει μες στο κάδρο της ασχήμιας που μου έδινε η πόλη όπου ζούσα. Και πήρα την απόφαση να βάλω την φωτογραφία της σε σάιτ φωτογράφων στο διαδίκτυο. Σε σάιτ μ’ επαγγελματίες φωτογράφους πιο πολύ αλλά κι ερασιτέχνες. Το έκανα και έπειτα έμπλεος χαράς για σχόλια του ανυπέρβλητού των φωτογράφων θαυμασμού προς τη Μελία πήρα τηλέφωνο να της ανακοινώσω την αγάπη μου μέσα στην πράξη μου αυτή.

Θαλασσινός Φώτης/Κως

fimotro: TO ΚΡΑΞΙΜΟ ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΑΠΟ THN ΣΩΣΤΗ ΟΠΤΙΚΗ ΓΩΝΙΑ ...

2011-02-23T10:52:00.000+02:00

fimotro: TO ΚΡΑΞΙΜΟ ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΑΠΟ THN ΣΩΣΤΗ ΟΠΤΙΚΗ ΓΩΝΙΑ ...: "Έλληνες και Γερμανοί φοιτ&e..."

fimotro: "ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΛΗΣΤΕΥΕΙ ΤΟΝ ΛΑΟ"!!!

2011-02-22T07:35:00.000+02:00

fimotro: "ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΛΗΣΤΕΥΕΙ ΤΟΝ ΛΑΟ"!!!

s.o.s

2011-02-21T10:58:00.000+02:00

Το φαρμακεία δεν δίνουν δωρεάν φάρμακα στους συμβασιούχους του Τ.Ε.Β.Ε.
Όντας ασθενής με χρόνια κατάθλιψη μείζονος βαθμού δεν μπόρεσα να πάρω τα φάρμακα από το φαρμακείο λόγω της ένδειας μου. Τα στερητικά συμπτώματα από τα ψυχοφάρμακα μου έχουν ήδη αρχίσει με κύριο το τρομώδες παραλήρημα το οποίο με καθηλώνει στο κρεβάτι περιμένοντας τον Θάνατο. Υπάρχει κάποιος φιλάνθρωπος του ΠΑΣΟΚ που μπορεί να με βοηθήσει να πάρω τα λεφτά από το ΤΕΒΕ δεδομένου ότι δεν έχω βγάλει ένα νέο βιβλιάριο αφού για ΄μένα η οποιαδήποτε έξοδος από το σπίτι είναι εξαιρετικά δυσχερής.
Ευχαριστώ.

ΕΚΔΡΟΜΗ

2011-02-20T19:27:00.000+02:00

Φώτης Θαλασσινός/Κως

ΕΤΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ!

2011-02-15T15:47:00.001+02:00

Living Darfur Official Vedio with Lyrics-Sri Lanka-Mattafix-

2011-02-14T09:54:00.000+02:00

Ανεξόφλητοι λογαριασμοί.

2011-02-07T13:12:00.000+02:00

Άργησα τόσο πολύ να σε αποδεχτώ

και τώρα τρέχουν

τα δάκρυα μου κάθε μέρα και

δεν φτάνουν.

Για πάντα

και κάθε μέρα

θα τρέχουν.

Για 'σένα.

Φώτης Θαλασσινός/Κως

ΣΑΜΑΝΟΣ

2011-02-04T18:01:00.001+02:00

Μια ασθένεια της ψυχής μου, οδηγούσε πολλές φορές την εσώτερη όραση μου σε ενατενίσεις εκστατικές που συνοδεύονταν από σπασμούς κατάληψης και συνδιαλλαγής με άλλα πνεύματα. Πνεύματα που είχανε άμεση σχέση με τον πόνο των ανθρώπων και με τη συμμετοχή τους στη δική μου διόραση γεγονότων. Γεγονότα που οδηγούσαν κυρίως στην όξυνση του πόνου ή λιγότερο σε περίοδο κατευνασμού του ίδιου και των δακρύων που επέφερε. Οι σπασμοί μου ήταν οι εξωτερικές απηχήσεις εσωτερικών πτήσεων προς το υπερπέραν. Προς την εκστατική περιδιάβαση της Θείας γνόφου και την αναγνώριση σημείων του μέλλοντος της γης που κατοικούσα. Ήταν ότι πιο κοντινό στη Θεωρία του Φωτός. Ο σαμάνος με γνώριζε από παιδί και οι νεανικές κρίσεις μου πιστοποιούσαν πως ήμουν ο επόμενος εκλεκτός της φυλής μου. Ανέντακτος και ανίκανος να ενταχθώ κάπου. Άχρηστος και συνάμα μοναδικά χρήσιμος σαν σαμάνος και μυστικοθεραπευτής.

Φώτης Θαλασσινός/ Κως

Ομορφιές

2011-02-02T22:16:00.000+02:00

Κόκκινες φωνές

2011-01-29T17:04:00.001+02:00

Θαλασσινός Φώτης/Κως

ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

2011-01-28T09:50:00.001+02:00

Σήμερα το πρωί που ξύπνησα βρήκα αυτό: http://out-of-the-walls.blogspot.com/

μια κριτική για το πρώτο μου βιβλίο που έγραφα πριν περίπου 15 χρόνια ,

για τα "ΜΑΥΡΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΑ" της εμπειρίας εκδοτικής.

Αισθάνθηκα περίεργα γιατί από εκεί ξεκίνησε ο πόνος της συγγραφής και ο καημός της περιθωριοποίησης της λογοτεχνίας μου.

Πιστεύω στη δύναμη της και είμαι βέβαιος πως κάποια στιγμή θα συναντηθεί δυναμικά με τον αναγνώστη. Τον θέλω τον αναγνώστη. Θέλω να ξέρει ποιος είμαι για να με βοηθήσει να δαμάσω τα κύματα. Η πηγαία μου ευαισθησία για την καλυτέρευση του κόσμου έχει τα νάματα της στα αιώνια αρχέτυπα του κόσμου.

Είναι αγαθή και ταπεινή και ήρεμη.

Θαλασσινός Φώτης/Κως

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ...ίσως

2011-01-25T18:04:00.001+02:00

Σε μια δεντροστοιχία από πεύκα που δεν μ’ άφηνε να δω το τέλος της και την αρχή του πιο μοντέρνου και απάνθρωπου πολιτισμού πήγαινα με τα μαύρα μου παλτό και τα μαλλιά μαύρα μακριά το παντελόνι γκρι και τα παπούτσια σπορ και μαύρα με τα ξέφτια τους παλιά σαν μιας δεκαετίας. Πήγαινα σαν σκιά από πουλί εβένινο που σύχναζε στα πεύκα. Ίσως να άφηνα στα μάτια σου το ίδιο το μετείκασμα του κόρακα όταν πετά με διάπλατα ανοιχτά με αναπεπταμένα τα φτερά επάνω απ’ τα πεύκα και ρεκάζει. Γι’ αυτό ήτανε πιθανό να μην γυρνούσες να με δεις. Ήτανε και τα γένια μου.

Φώτης Θαλασσινός/Κως

ΚΥΜΑ ΚΑΙ ΓΑΛΗΝΗ

2011-01-19T12:34:00.000+02:00

Έτσι σιγά σιγά εδώ και χρόνια αποχαιρέτησα την Κω που ήξερα.

Φώτης Θαλασσινός/Κως (;)

ΝΗΣΙΔΕΣ: ΝΗΣΙΔΕΣ: στα μέσα του Ιανουαρίου κυκλοφορεί το 5ο ...

2011-01-14T08:17:00.001+02:00

ΝΗΣΙΔΕΣ: ΝΗΣΙΔΕΣ: στα μέσα του Ιανουαρίου κυκλοφορεί το 5ο ...: "Οι 'ΝΗΣΙΔΕΣ' διανέμονται σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία του νομού Δωδεκανήσου («Δέντρο», «Ακαδημία», «Θαλασσινός»), της Αθήνας («Ναυτίλο..."

Φώτης Θαλασσινός/Κως

ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;

2011-01-13T10:45:00.004+02:00

Το κάλεσμα στους φίλους σου καμμιά φορά σε πληγώνει πολύ περισσότερο από την σιωπή

γιατί η σιωπή είναι πάντοτε σύμμαχός σου

ενώ οι φίλοι μου όλοι λάθος

και ποτέ στη ώρα τους πουθενά.

Πιστεύω στη φιλία αλλά μέχρι τώρα πήρα ματαίωση

στο ιδανικό που την στηρίζει.

Το πρόβλημα υπάρχει όταν είσαι δοτικός

και αδειάζεις για να χαρεί ο άλλος

και όταν έρθει η σειρά του

σε σπρώχνει στο γκρεμό

Να είναι καλά αυτοί που ενώ μπορούσαν

δεν έκαναν τίποτα .

Τους αγαπώ, θα τους αγαπώ και θα το στηρίξω αυτό με Χριστιανική ευλάβεια

θα γυρίσω και το άλλο μάγουλο

θα δώσω και το άλλο χέρι.

Πιστεύω στην αλλαγή μου

και την δική τους.

Ας ξημερώσει μια καλύτερη μέρα.

Θαλασσινός Φώτης/ Κως

2011-01-12T20:55:00.005+02:00

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
πού κάνουν τραμπάλα στίς ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
Εξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μέτς.
Κάνουν ό τι λάχει.
Πλασιέ τσελεμεντέδων καί εγκυκλοπαιδειών
φτιάχνουν δρόμους καί ενώνουν ερήμους
διερμηνείς σέ καμπαρέ τής Ζήνωνος
επαγγελματίες επαναστάτες
παλιά τούς στρίμωξαν καί τά κατέβασαν
τώρα παίρνουν χάπια καί οινόπνευμα νά κοιμηθούν
αλλά βλέπουν όνειρα καί δέν κοιμούνται.
'Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα
στίς ταράτσες παλιών σπιτιών
Εξάρχεια Βικτώρια Κουκάκι Γκύζη.
πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια
μανταλάκια
τίς ενοχές σας αποφάσεις συνεδρίων δανεικά φουστάνια
σημάδια από καύτρες περίεργες ημικρανίες
απειλητικές σιωπές κολπίτιδες
ερωτεύονται δμοφυλόφιλους
τριχομονάδες καθυστέρηση
τό τηλέφωνο τό τηλέφωνο τό τηλέφωνο
σπασμένα γυαλιά τό ασθενοφόρο κανείς.
Κάνουν ό, τι λάχει.
Ολο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γιατί δέν τούς αφήσατε σπιθαμή γιά σπιθαμή.
"Ολοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε μέ μαύρο χρώμα
γιατί τούς ρημάξατε τό κόκκινο
γράφουνε σέ συνθηματική γλώσσα
γιατί ή δική σας μόνο γιά γλύψιμο κάνει.
Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά καί σύρματα
στά χέρια σας. Στό λαιμό σας.
Οι φίλοι μου.

Giannis Koutras - Federico Garcia Lorca

2011-01-12T20:17:00.002+02:00

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΔΑΣΟΣ

2011-01-07T10:44:00.001+02:00

Πάνω στον ψηλοτάβανο τον τοίχο κρέμονταν ονειροπαγίδες. Ξυλόγλυπτα. Γάτες κυρίως και εξωτικά πουλιά έστεκαν σαν αγάλματα παράξενου μουσείου. Αστραφτερά πολύχρωμα πετράδια που έκαναν το πρώτο το δωμάτιο να μοιάζει φωτισμένο από ετερόφωτες πηγές. Σ’ ένα μεγάλο ξύλινο γραφείο υπήρχαν σφαίρες γυάλινες πολλών διαφορετικών παράξενων χρωμάτων. Υπήρχαν έντομα και ερπετά που έμοιαζαν μ’ αληθινά αλλά δεν ήταν. Μήλα και ρόδια ψεύτικα. Πολλά μικρά καντήλια που ανέδιναν μια μυρωδιά καμένου λιβανιού. Καντήλια σφυρηλατημένα από χέρια επιδέξιων δημιουργών. Είχανε πάνω τους παραμυθένιες παραστάσεις. Πίσω απ’ το γραφείο ήτανε μια λιτή βιβλιοθήκη. Λιτή μα ένας ουρανός ολόκληρος ήτανε τα βιβλία της. Βιβλία μυστικά μεγάλων συγγραφέων. Γνωστών ή και πολύ λιγότερο γνωστών. Φωτογραφίες κι άλλες από οικογένειες παλιές. Τώρα θα έτρεχε το χώμα των σωμάτων στις εικόνες σε ποτάμια μες στης γης τους θησαυρούς. Για τις ψυχές κανείς δεν ξέρει που θα βρίσκονταν. Σίγουρα κάπου σ’ ένα κόσμο τέτοιο όπως του σπιτιού. Κάποια στιγμή κ’ ενώ είχα απομείνει σύξυλος να βλέπω μία γυάλινη διαφανή κατασκευή γεμάτη χρυσούς κάνθαρους που είχανε πεθάνει και γυάλιζαν στη χρυσοπράσινη τους λάμψη άκουσα από μέσα δώματα να έρχονται γατίσιες γλυκές ναζιάρικες φωνές. Προσπάθησα ν’ ανακαλύψω πού να κάθονταν οι γάτες και νιαούριζαν. Καθώς εξερευνούσα και το σπίτι το υπόλοιπο μέχρι να εντοπίσω πούθε έρχονταν εκείνες οι φωνές των περισσότερων της μίας των γατών είδα όλο το σπίτι να φωτίζεται όπως το πρώτο το δωμάτιο που μπήκα. Σαν φως αυτόφωτου σπιτιού σαν φως του λυκαυγούς ξημέρωνε παντοτινά σ’ αυτό το μαγεμένο δάσος που ‘τανε το σπίτι. Κάποια στιγμή μπήκα σε μια κρεβατοκάμαρα. Επάνω στο κρεβάτι ήτανε και οι γάτες. Τις μέτρησα και ήταν τέσσερεις στον αριθμό. Πανέμορφες παράξενες σαν να κυοφορούσαν μέσα τους ψυχές και άλλων ζώων που έδιναν στα πρόσωπα τους την μορφή άλλων πλασμάτων. Ήταν δυο θηλυκές και δυο αρσενικές. Τα πρόσωπα τους έμοιαζαν εξωπραγματικά. Πανέμορφα σαν της λευκής της κουκουβάγια της Τυτώ ή πρόσωπα με μάτια δυνατά σαν των ανθρώπων. Επάνω στο κρεβάτι εκτός από τις γάτες ήτανε κι ένα λύκος. Λύκος ζωγραφιστός πάνω στο ουρμάνι των παθών που έμοιαζε να είναι ετούτο το κρεβάτι. Πάθη ασκητικά ανθρώπου που ‘πρεπε να βρω. Χάδεψα τα γατιά για λίγη ώρα κι επέστρεψα στο πρώτο το δωμάτιο.

Φώτης Θαλασσινός/ Κως

Παράξενος κόσμος!

2011-01-05T12:52:00.000+02:00

Φωτογραφίες του Φώτη Θαλασσινού

ΝΥΜΦΗ ΤΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ

2010-12-30T15:39:00.000+02:00

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

2010-12-25T12:10:00.000+02:00

-Το ευαγγέλιο πέρασε και η πρόταση του ήταν η κίνηση της ατομικής αλλαγής, της αλλαγής προς το καλύτερο και αγαθότερο έκαστης της συνείδησης. Δεν υπάρχει κανένα μαζικό σωτήριο κίνημα έξω από την απαθή αγάπη. Μπορείς να πέσεις στα καρφιά τους; Όπως το έκανε Εκείνος;

Ο κήπος της Γεσθημανή έμεινε άδειος. Μια ελπίδα απέμεινε ν' ανθήσει μέσα μας για να υποδεχτεί το Χριστό. Εκεί έξω όλο και περισσότεροι τον σταυρώνουμε καθημερινά. Ας αφήσουμε μια γωνιά στην ύπαρξη μας γι' Αυτόν που έφερε το μήνυμα της αγάπης.

Χρόνια πολλά

Φώτης Θαλασσινός / Κως

ΝΗΣΙΔΕΣ: Για το νεογέννητο του 2011

2010-12-19T15:45:00.002+02:00

ΝΗΣΙΔΕΣ: Για το νεογέννητο του 2011: "Open publication - Free publishing - More card"

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ. ΕΝΑ ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΟΛΟΥΣ.

2010-12-18T12:44:00.002+02:00

ΑΘΗΝΑ 2011 ΜΑΡΤΙΟ...

2010-12-18T08:19:00.000+02:00

Συγγραφέας: Χρήστος Δανιήλ

Τίτλος βιβλίου: Ξαναδιαβάζοντας τον Νίκο Καββαδία

Υπότιτλος: Ποιητική και πρόσληψη

Εκδόσεις: Οδός Πανός

Σελίδες: 159

Το βιβλίο αυτό γράφτηκε από τον Χρίστο Δανιήλ με σκοπό να συζητηθεί στην πραγματοποίηση ενός συνεδρίου για τη συμπλήρωση των τριάντα χρόνων από τον θάνατο του Νίκου Καββαδία. Παρουσιάζεται σ’ εσάς απόψε από εμένα στην εκπνοή του έτους μνήμης για τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του δημιουργού. Το συνέδριο για τα τριάντα χρόνια από το θάνατο του κορυφαίου ποιητή ματαιώθηκε χωρίς τίποτα τελικά να ματαιώνεται αλλά να μετατίθεται στο χρόνο κι οριστικά να παραμένει στις καρδιές μας αμετάθετο. Ο Νίκος Καββαδίας μας παρηγορεί με τα ταξίδια του. Οι σελίδες των ποιητικών συλλογών και των πεζογραφημάτων του είναι ακόμη ένα καταφύγιο θηραμάτων…

*Για μια παρουσίαση που θα γίνει για το βιβλίο μου «Αντάλια» και για άλλα βιβλία κάπου τον Μάρτιο στην Αθήνα.

Φώτης Θαλασσινός / Κως

PHOTOS by Fotis Thalassinos/ Kos

2010-12-14T19:41:00.000+02:00

Δ.Ν.Τ.

2010-12-11T12:43:00.000+02:00

Οι Έλληνες του Πάγκαλου. "Μαζί τα φάγαμε", ας μας εξηγήσει λοιπόν ο πάνσοφος γιατί εμείς μείναμε στεγνοί κι εκείνος αειθαλής συνεχίζει την αμπελοφιλοσοφία; Απευθύνομαι στον ίδιο για να μάθει όταν μιλάει να σκέφτεται πρώτα και το μέγεθος της κοιλιάς του, καθώς επίσης την παραμορφωμένη απ' το πάχος του φωνή του.

Φώτης Θαλασσινός/Κως

ΕΒΕΝΟΣ

2010-12-09T20:33:00.000+02:00

http://www.flickr.com/photos/eveps/

Μαύρες κουρούνες πέταγαν κοράκια ήταν μήπως ή σμήνος άγνωστων κορακιδών που προπορεύονταν στο διάβα μου και πίσω τους εγώ ακολουθούσα. Πώς έκαναν Θεέ μου στον αέρα. Πώς εναλλάσσονταν τα σχήματα του χάους τους σαν να ‘βλεπες τα μαύρα τους κοπάδια μέσα από κάποιο μαγικό καλειδοσκόπιο. Και φώναζαν διάτορες κραυγές σαν γάτες φτερωτές που νύχτες και στριγγλίζουν σε συχνότητες μεγάλες μ’ εκείνο το αποτροπιαστικό σαν χουγιαχτό διωγμού ή και επαπειλούμενου καυγά.

Φώτης Θαλασσινός/ Κως

Η ΜΑΝΤΙΝΑ

2010-12-02T08:07:00.000+02:00

Όταν χειμώνιαζε και ήτανε δριμείς και επαχθείς οι κρύοι οι Χειμώνες πήγαινε η Μαντίνα και κοιμόταν μες στις γούνες των λυκόσκυλων. Κοίταζε η Ζυράννα το υπόγειο. Την αίσθηση αυτή αναπολούσε των γουνών των λύκων του βουνού που αντιφέγγιζαν στιλπνές όλες εκείνες τις μαρμαρυγές του νύκτιου ουρανού. Λύκοι που την ανέθρεψαν. Η νέα πια Μαντίνα παιδί μα έφηβη μεγάλη στον κύκλο της ζωής των λύκων που την έθρεψαν έπαιζε με τους άλλους τους ανθρώπους και περπάταγε στα τέσσερα . Γρύλλιζε προς αυτούς και ήταν επιθετική. Πάντοτε δυνατή ξεχωριστή απ’ τους υπόλοιπους ανθρώπους λες κ’ είχε αντισώματα της σκληροτράχηλης και κυνηγετικής των λύκων της ζωής. Περνούσε στις αγυιές και έψαχνε για ταίρι. Ταυτόχρονα το σώμα της ήταν θωρακισμένο. Από τις επιθέσεις των σπιτιών και των ψυχών βαμπίρ διέλαθε σαν η πνοή τ’ ανέμου τα μάτια των ανθρώπων τα μέσα τους στραμμένα. Όταν επέλεγε να κάνει έρωτα με κάποιον σαν κι αυτή μ’ ομοειδή της άνθρωπο ήτανε αρχηγός στο θέμα της επιλογής. Ουδέποτε δεν ήτανε άθυρμα για την εξυπηρέτηση καπρίτσιων δεσμωτών μέσα σε γλίνα. Διάλεγε τους καλύτερους τους υγιείς και δυνατούς. Τους πιο περικαλλείς που μέσα τους υπέθαλπαν τη φλόγα και υπόσχεση για απογόνους δυνατούς.

Φώτης Θαλασσινός / Κως

ΚΛΕΙΣΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ! ΤΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΚΑΣΤΟΡΙΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕ.

2010-11-28T16:14:00.000+02:00